’n Stop erop!

Dit soort weekenden, daar hou ik van. Mooi weer, een boel leuks in de buurt en dan blijft het bloggen er bij. Ik ben zo wie zo de laatste weken een beetje ongeïnspireerd als ’t om bloggen gaat. Moeite met onderwerpen, een beetje van de hak op de tak en weinig focus laat staan dat ‘k weet welke kant ‘k met deze blog op wil.

’t Minimaliseren daar heb ‘k inmiddels teveel over geblogd dat het nog geloofwaardig is. Hoezo minimalist, hè? En het consuminderen is consumeren geworden nu er dankzij een erfenis minder noodzaak bestaat, zelfs de woning al is afgelost. Als ‘k nu nog over besparen zou moeten bloggen, vin ‘k dat van mezelf ’n beetje hypocriet. Ik ben te weinig keukenprinses om er een heus foodieblog van te maken en sinds de postzegel is verbouwd vind ‘k het prachtig om er te zitten maar om daar nu over te bloggen, da’s te weinig inspirerend.

Voorlopig hou ‘k het hier dus bij en ik zet deze blog in de ijskast. Ik wil iedereen die hier kwam lezen en reageren bedanken, het is fijn zoveel mensen te hebben leren kennen, ook al was het digitaal, jullie waren deel van m’n leven en ik heb er ook veel van geleerd.

Luitjes, tot ziens!

 

Advertenties

Bommelding

Nee, niets om je druk te maken, inlichtingendiensten hoeven m’n ip-adres echt niet te screenen maar telkens als ‘k door de stad om omgeving fiets kijk ‘k enigszins jaloers naar al de kleurige bermen. Zeker als ze niet geregeld gemaaid worden, zien de meeste bermen er prachtig uit en dat wekt mijn afgunst!
Vooral als ‘k dan naar oevers van de vijver bij ons achter ’t Knieperhuis kijk, daar doet onze gemeente in ’t kader van ‘natuurlijk groen dus niets aan doen’, gewoon een ordinaire bezuinigingsoperatie, vrijwel niets aan. Langs het pad wordt wekelijks een strookje van ongeveer een meter het gras gemaaid, zou men dat ook nalaten dan is binnen een jaar het hele pad overwoekerd, en verder noppes.

Het gras langs de vijver is dus eentonig groen en daar willen wij graag verandering in brengen.We zijn alvast begonnen een aantal boompjes te planten maar er moet ook nog kleur bij en daarom begon ‘k in het bijna afgelopen tuinseizoen alvast maar verschillende zaden te oogsten om van de winter een boel zaadbommen te gaan knutselen.

20170714_193301

Ik denk zomaar dat dit boompje volgend jaar in een veel kleuriger omgeving staat 🙂

 

 

 

 

Zelluf doen, niet altijd

Toen we 22 jaar geleden (zo lang wonen we al weer op ons eigenste stekkie) op zoek gingen naar raambekleding, moesten het lamellen worden, dat vond ik mooi zeker voor de ramen in de kamer die van plafond tot vloer reiken. Eigenlijk moet ik zeggen, dat vind ik (nog steeds) mooi ware het niet dat de lamellen inmiddels nogal van kleur verschoten zijn en het een aantal keren gewassen zijn van de perzikkleurige lamellen heeft niet geholpen om de kleur te behouden. Met andere woorden, ze hangen een beetje vaal en niet errug mooi meer te zijn.
Tijd voor iets anders.

Nu ben ik niet te bang om zelf met stof en naaimachine aan de slag te gaan maar vitrage of stof voor inbetweens werkt net even iets anders dan een gewoon katoentje en ik vind dergelijk spul ook te duur om het te verprutsen. Ik heb stof uitgezocht, volgende week komt de gordijnenboer de maat opnemen en dan kunnen mijn nieuwe gordijnen half september hangen.

En mocht de stof door mensen van ’t gordijnatelier verprutst zijn, dan hoef ‘k mezelf niets te verwijten.

images

Ik zeg (soms): schoenmaker hou je bij je leest!

Niet echt duidelijk

Sinds de laatste keer paspoortverlengen hebben de man en ik allebei de toevoeging ev (echtgenoot van) en dan de naam van de ander erachter geregistreerd staan. Toen het destijds door de gemeentelijk ambtenaar werd voorgesteld leek het ons heel handig vooral omdat de kinderen toen nog geen eigen paspoorten hadden en beide kinderen zo ook bij beide ouders bijgeschreven konden worden, en dus kwam het zo in ’t boekje te staan.

Vorige week bleek het ineens iets minder handig want bij het openen van een en’/of rekening bij moneyou, blijkt dat ze onze gegevens niet kunnen of niet willen verifiëren. Op het gescande paspoort staat nml. mw Kniepertie ev Knieperman / Knieperman ev Kniepertie en op de tegenrekening (onze bankrekening bij asn) staat mw Kniepertie/dhr Knieperman.
Je ziet de onduidelijkheid spat eraf! Ik zou het bijna zelf niet meer snappen.

vraagteken1

We kregen daarom prompt van moneyou de vraag terug om een afschrift te sturen met daarop bankrekeningnummer en de tenaamstelling. Zo werden we van de één op andere dag teruggeworpen in de jaren zestig van de vorige eeuw, ooww nee toen was een bankrekening nog niet eens heel gewoon laat staan een en/of rekening.

Nu moet ik notabene nog weer een scan maken van mijn bankpas, deze verder ongeldig maken en dan nog eens weer naar moneyou sturen want helaas, een afschrift van de asn waarop al deze gegevens staan heb ik niet eens, ik doe vrijwel alle bankzaken digitaal.

Ik begrijp dat men graag zekerheid heeft over de tegenrekening maar er moest ook al vanaf deze tegenrekening een bedrag gestort worden naar de nieuw te openen spaarrekening om na te gaan of de IBAN wel geldig is. Dat zou toch al genoeg verificatie moeten zijn?

Voedselwaakhond, een lachertje

Ik heb er geen zin in om te bloggen over de bloedluis en dientengevolge de fipronil in de eieren maar indirect draait ’t er wel om.

Want weet je wat nu zo vreemd is, onze voedselwaakhond de NVWA, had hier al weken geleden van kunnen en moeten weten maar het publiek waarschuwen? ho maar.
En nu is ’t inenen paniek in ’t hoenderhok. Als de organisatie had gedaan waar ze voor ingehuurd was dan was dit nooit zo’n issue geweest, dan was er veel eerder opgetreden.

Nu moeten we allemaal thuis controleren of we niet per ongeluk besmette eieren hebben gekocht want kippenboeren willen hun publiek en masse vergiftigen, en gij geleufde da? Ach kom nou! Natuurlijk niet

index

Inmiddels zijn er vast al winkeliers begonnen de eieren uit het schap te halen maar ik heb nog niet gehoord dat calve z’n mayonaise terugroept of de appie hun grootmoeders cake. Daarvan kan de NVWA met droge ogen beweren dat die eieren niet besmet zijn, toe, ze weten nog niet eens met zekerheid aan te geven of er nog meer besmette eieren in omloop zijn.

En mocht dit al zo zijn, ‘k heb in de loop der jaren wel enige resistentie tegen allerlei gifstoffen opgebouwd, denk ‘k zomaar en ik eet zekers te weten geen twintig eieren per week.

Het zal wel loslopen, ik gebruik per slot alleen maar biologische vrije uitloopeieren 😉

 

 

’t Is genetisch ;)

Toen ‘k zo gisteren bezig was met m’n lijstje van apparaten die er nooit (meer) in komen, bedacht ‘k dat mijn moeder 50 jaar geleden, dolgelukkig was met haar wanddroogkap, zo’n droog ding voor heur haren.

Iedere zaterdagmiddag kwam er een van haar zussen krullers in d’r haren draaien en dan zat ze zo een uurtje of twee onder dat lawaaiapparaat want loeien kon ie beter dan drogen en als mams d’r kapsel in de krul had voor de zondag dan was de krullersdraaiende zus aan de beurt. Het kwam zelfs voor dat alle drie haar zussen, oma incluis, langskwamen. Gerust hing dat apparaat dan de hele middag te drogen. Even narekenend besef ik dat mijn perceptie van tijd destijds niet helemaal accuraat was, want 5 mensen die allemaal zo’n twee uur onder een droogkap zaten, da’s tien uur dus niks een hele middag 😦
Natuurlijk was het de dames te doen om te besparen op de kapperskosten want wekelijks naar de kapsalon voor het wassen en watergolven (heet dat geloof ik) om op het paasbest ter karke te kunnen gaan, was ook toen al een pittige kostenpost waar je maar het liefst op bezuinigde.

droogkap
Bij het leegruimen van de ouderlijke woning, kwamen we het ding trouwens niet meer tegen. Nets als andere apparaten waar m’n moeder niet zonder dacht te kunnen zoals een elektrisch mes en dat voor iemand die toen al, in de jaren 70, gesneden brood kocht. De elektrische koffiemolen werd nooit meer gebruikt toen ma eenmaal kennis had gemaakt met het eveneens elektrische koffiezetapparaat.

Het blijkt dus dat ‘k genetisch behept ben met een voorliefde voor het uitproberen van ‘nieuwe snufjes’ die later toch niet jedat blijken te zijn.

 

 

 

 

 

Een mensch is nooit te oud

Soms is het zo verdraaid moeilijk om de juiste keuze te maken!

Zoals vorige week, ik wilde een recept maken waarin komkommer een toch wel essentieel onderdeel van het gerecht zou zijn en heel toevallig stonden we toch in de supermarkt dus die komkommer moest het probleem niet zijn.

Die komkommer was ook niet het probleem, het echte probleem was de plastic verpakking waarin de komkommers gestoken waren en als ‘k het kan voorkomen, dan vermijd ik dergelijke onzinnige plastic verpakkingen. Komkommers worden echt niet beter van het zweten in zo’n plastieken condoom. De gewone komkommer liet ik gerust links liggen, ik zocht wel naar de biokomkommers, helaas ook die komkommers werden verpakt verkocht, in bioplastic, dat dan nog wel.
Mocht je nu denken dat bioplastics beter zijn voor het milieu…. NEE.

images

Plastic is plastic, het enige voordeel van bioplastic is dat het spul gemaakt is uit hernieuwbare bronnen en niet oil based. Verder maakt het geen ruk uit, bioplastic vergaat ook niet zomaar en het spul is ook niet gemakkelijk te composteren.

Ik kocht de biokomkommer in z’n bioplastiek jasje maar ik voel me bekocht. ’t Was dat de tijd me ontbrak om naar een ongeklede komkommer op zoek te gaan en ik dacht, simpele ziel die ik d’r ben er beter aan te doen de biovariant te kopen.

Het enige voordeel: dat ik weer een boel heb bijgeleerd!

Ach, een mensch is nooit te oud om te leren.