Ik hou wel van een beetje ruimte

Er is best veel te doen over the tiny house movement.

Mensen schijnen allemaal graag in heel klein huisjes te wonen zonder allerlei ‘rommel’ die tegenwoordig bij een huishouden schijnt te horen, want dat doet zo aan vakantie denken en op vakantie heb je ook alleen het broodnodige mee (hoewel er natuurlijk ook hele luxe vakantiehuisjes zijn, voorzien van vaatwasser, magnetron en wat er nog meer voor huishoudelijke rommel bij is)

Jawel maar op vakantie hoef je niet te poetsen, die eindschoonmaak wordt voor je gedaan, daar heb je dan trouwens wel dik voor betaald maar hee het is vakantie, je woont vrijwel buiten dus echt heel vuil wordt ’t niet eens, de was neem je naderhand weer mee naar huis en ik maak me sterk dat je in je vakantie niet je eigen friet bakt. Tja wat heb je dan nog nodig in zo’n vakantiehuisje.

Hikari-Box-Tiny-House-Modern-Exterior-From-Hitch-Side.jpg

Zo zijn er meer dingen te verzinnen waar je best een poos zonder kan en misschien zelfs langer dan dat tijdelijk maar ik woon al in een niet te groot huis, met een totale oppervlakte van 90 m2 kan ik wel stellen dat de Knieperwoning eingelijk best wel klein is, we hebben hier eerst jarenlang met z’n vieren gewoond, nu nog met z’n tweeën en ik zou beslist niet nog kleiner willen wonen.

Het lijkt me niks om iedere avond de bank om te moeten bouwen tot een bed, ik ben blij toe dat ‘k niet hoef te slapen in dezelfde ruimte waar m’n eigen wasmachien me uit de slaap zou houden.

Nee, een tiny huisje is leuk voor een vakantie maar aan mij niet besteed, mijn moeder zaliger zei het al: In de roemte is wel te wezen.

 

Onzindingen

Je hebt onzindingen en zinnige dingen en in de loop van de jaren kocht, ja ik kocht er ook zelf wel van dergelijke dingen, ik ben echt niet roomser dan de paus, of kreeg ik nogal eens zo’n onzinding.

Een ananassnijder, een pizzamaker, een decanteerkaraf, een broodbakmachien, een tosti-ijzer, een elektrieke rugwarmer, een hamburgervorm, een appelrasp en nog veel meer. Het waren niet alleen elektrische toestellen, ook gewone apparaten op handbediening, maar eigenlijk waren het stuk voor stuk ondingen.

Veel van die dingen waren precies alleen daarvoor bedoeld wat de naam suggereerde en kon je nergens anders voor gebruiken, probeer maar eens een pond boontjes te doppen met een ananassnijder 😉 of met zo’n verwarmingsharnas op je rug de deur open te doen of zelfs maar lekker op de bank zitten, het snoer is te kort of zit in de weg.
Die decanteerkaraf, als je nooit rode wijn drinkt, kan misschien nog wel een poosje dienst doen als bloemenvaas maar daarmee heb je het dan ook wel gehad.

Al die dingen hebben inmiddels het leven gelaten (de broodbakker en de appelrasp) of heb ik aan de kringloop geschonken maar het ware beter geweest als ‘k zulke prullaria nooit gezien had.

En wie stond er vandaag met een aspergelepel in handen? Juist!

aspergelepel.

En nee, ik heb het niet gekocht

 

 

 

Zelf doen, suiker maken

Dankzij ´n opruimerige actie onlangs kwam ik m´n zelfvoorzieningsbijbel weer tegen.

004

´k Wist heel zeker dat ´k het boek nooit wegdeed en zo ligt dit boek bij de stapel ´nog te willen’, in dit geval: lezen en uitproberen van de dingen die je zelf kan doen

Wat te denken van zelf suiker maken.
Eigenlijk voor de grap maar ´k heb mezelf voorgenomen om het toch dit najaar eens te proberen. Allereerst betekent dat: op zoek naar een suikerbiet, nou ja hoe moeilijk kan ’t zijn. De suikerfabriek staat hier hemelsbreed zo’n 1500, misschien 2000 meter verderop, dat geurtje ;-(.
De vrachtwagens gevuld met bieten denderen op zo’n 500 meter afstand van ons huis over de ringweg van Groningen en al die auto’s zijn zo afgeladen vol, daar valt nog wel eens een biet af. En ik mag een biet wezen maar wat je vindt mag je houwen, toch?
En dan maak je de biet schoon en perst het sap eruit, volgens John met een mangelmolen, ciderpers of autokrik. Oeps moeilijkheidje…. maar als ‘k nou zo’n biet zou raspen om daarna het sap eruit te persen onder een snijplank met daarop een steeds zwaarder wordende stapel boeken. (dat boek op de foto, je zou toch denken, ’t recept in ieder geval vlak bij de hand)

Daarna hoef je alleen nog het sap zodanig in te koken tot alle vloeistof is verdampt en je hebt pure, ongeraffineerde suiker.

Dat was eens….

Zo rond 1 april was ’t in mijn kindertijd niet alleen de kachel die opgeruimd werd, vanaf die datum was ’t ook tijd voor de zomerkleding.
Niet alleen bij ons thuis, dat gold voor al de klasgenootjes, vanaf 1 april ging de maillot uit en de kniekousen aan. Tja ik ging naar een errug gristelijke school, een lange broek was een gruwel in de ogen van het schoolhoofd. Een aantal jaren later gingen mijn zusje en ik naar een andere basisschool omdat bleek dat die viezerik niet met zijn tengels van de meisjes af kon blijven.

Even over die kniekousen, ik kan me nog herinneren dat het ongeveer halverwege mei eens zo verschrikkelijk koud was dat m’n moeder niet de beroerdste wilde zijn, (die blauwe knietjes van de kinderen dat vond zij toch al te erg) en we weer de maillots aan mochten, de zondagse maillots wel te verstaan. De daagse maillots die wij hadden (wel 2 stuks pp) waren al in de voddenmand verdwenen. Na een hele winter gedragen te zijn, en de gaten gestopt, waren zulke kledingstukken zo gaar dat er geen redden meer aan was.

aap noot mies.jpg

Maar die verplichte kledingwissel op 1 april had ook nadelen, ik kan me ook nog het soebatten om de blote benen herinneren omdat het veeeeeeeel te warm was voor de maillots en àlle meisjes in de klas al zomerspullen aan mochten en wij waren natuurlijk echt-echt-echtwaar de enige kinderen die nog winterkleding aan hadden.
Jawel en gij geleufde da!

Mijn moeder ook niet maar wel deed ze alvast de kachel binnenshuis uit, want de antraciet was duur genoeg om daarop te willen besparen. Zie, ik heb het niet van een vreemde, die knieperigheid 😉

 

 

Vergeten lijstjes

Het is DE bespaartip die al heel erg vaak gegeven werd en nog vaker herhaald moet worden: Neem een boodschappenlijstje mee als je

En ik? Ik ben in staat dat lijstje te maken en het vervolgens op de tafel te laten liggen, sterker, het is me al vaker gebeurd dat ik het lijstje in de broekzak stak en al zigzaggend door de supermarkt het lijstje vergat. Ja echt! Of als ’t op betalen aankwam, ik het lijstje pas uit m’n portemonnee viste en tja eenmaal bij de kassa leg je de overbodige doppers en die luxe broodjes niet meer terug.

Gelukkig ben ik heel behoorlijk op de hoogte wat mijn voorraden betreft en ook kan ‘k vrij goed inschatten wat wij zo door de week opeten, dus veel overbodige aankopen doe ‘k niet echt en die ene, wel overbodige zak boerenkool kan gerust in de vriezer bewaard blijven.

b6e1cdc8bb0c25a4f44b8d0115f2a0ed.png

Ik heb een periode gehad dat ‘k op een papiertje schreef wat er echt op was, als in niets meer op voorraad, ging ik dan boodschappen halen dan lag dat papiertje gewoon thuis maar door het op te schrijven had ‘k het wel gememoriseerd en kon ‘k in de winkel precies die spullen pakken die ‘k ooit had opgeschreven om het wekelijkse brood en de knoflookbol te vergeten.

Conclusie: Ik steek vreemd in elkaar, maar hee ik kan ermee omgaan 🙂

 

 

 

 

 

 

 

Tegeltjeswijsheid

’t Is wel anders geweest, dan keek de man mij aan met een blik alsof ie water zag branden. En dat gebeurde vrijwel elke keer dat ‘k last had van de opruimeritus.

Knieperman snapte het niet, je gooit of brengt toch geen goeie spullen weg. Het zou zomaar kunnen dat alledrie de kaasschaven het tegelijk begeven en dan heb je niet eens meer eentje op voorraad. Of alle 10 de dekbedovertrekken moeten tegelijk gewassen (gesteld dat zoiets lukt in een ‘normale’ wasmachien) en onder welke moet er dan geslapen worden.

Nu we de woning nog voor ons tweeën hebben merk ‘k bij de manlief ook behoefte aan meer ruimte. De schuur is inmiddels behoorlijk leeg geruimd, niet meer voor te stellen dat er ooit 4 fietsen en de inhoud van een niet te kleine timmerwerkplaats in dat schuurtje stonden, we vinden um nu al vol staan met 2 fietsen en wat tuingerei.
Maar ook binnenshuis loopt de man heel geregeld ‘puin’ te ruimen, zelfs vanmiddag omdat het toch takkeweer was, zijn we op zijn verzoek nog eens door kast en ruimte gegaan, kijken of we de kliko zelf kunnen vullen of dat we dat morgen als dat ding bij de straat staat door buurtgenoten laten doen 😉

Loesje-tlijkt-simpel-tis-het-ook

Het werkt dus echt: dat van het goede voorbeeld! 🙂

Wachten op voorjaar

Grmbl… was het van de week zulk mooi weer moest ik werken. Ben ik vrij, nu in ’t weekend, is het koud, winderig en lijkt het wel herfst.

Maar ieder nadeel hep z’n voordeel, ik ging verder waar ‘k vorige week bleef met de voorjaarskriebels. ’t Was immers geen weer om in de zon, die er niet eens was, te zitten. Inmiddels staat er wel een zak vol kleding klaar om weggebracht te worden en zijn er ook een paar kastjes weer flink onderhanden genomen of zo je wilt opgeruimd.

_MG_8849kopie

Nog een paar zulke dagen (toch maar liever niet, ik kan niet wachten tot het voorjaar echt begint) en ik kan opgeruimd het voorjaar in.

Je moet er iets van maken als het weer niet meewerkt 🙂