Zelluf doen, niet altijd

Toen we 22 jaar geleden (zo lang wonen we al weer op ons eigenste stekkie) op zoek gingen naar raambekleding, moesten het lamellen worden, dat vond ik mooi zeker voor de ramen in de kamer die van plafond tot vloer reiken. Eigenlijk moet ik zeggen, dat vind ik (nog steeds) mooi ware het niet dat de lamellen inmiddels nogal van kleur verschoten zijn en het een aantal keren gewassen zijn van de perzikkleurige lamellen heeft niet geholpen om de kleur te behouden. Met andere woorden, ze hangen een beetje vaal en niet errug mooi meer te zijn.
Tijd voor iets anders.

Nu ben ik niet te bang om zelf met stof en naaimachine aan de slag te gaan maar vitrage of stof voor inbetweens werkt net even iets anders dan een gewoon katoentje en ik vind dergelijk spul ook te duur om het te verprutsen. Ik heb stof uitgezocht, volgende week komt de gordijnenboer de maat opnemen en dan kunnen mijn nieuwe gordijnen half september hangen.

En mocht de stof door mensen van ’t gordijnatelier verprutst zijn, dan hoef ‘k mezelf niets te verwijten.

images

Ik zeg (soms): schoenmaker hou je bij je leest!

Advertenties

Niet veel soeps

Eigenlijk wisten we het van te voren, het kon nooit niks wezen: soep uit een zak. Maar hé ’t zou wel eens makkelijk eten kunnen zijn na een hele dag fietsen, lezen, museumbezoekjes of andere vakantiedingen te hebben gedaan.
Een zak soep openknippen, de inhoud in een pannetje kliederen, even opwarmen en binnen drie minuten, man zo snel kan je de tafel netaan gedekt krijgen :), te kunnen happen.
En dat was de eerlijke reden dat we eervorige week, ofzo een paar zakken soep kochten. Ik raad het af, niet doen! als je soep wilt eten is zelf maken het devies.

Eén zak, smaak ossestaartsoep, was eetbaar, niet bijster smakelijk maar ook niet zodanig niet te nassen dat de antiperistaltische neigingen de overhand hadden. Dat was vandaag met de mosterdsoep anders. Na twee happen, eentje door mij en de ander door de man, belandde de soep weer in de soepkom, vandaar in de pan en zo rechtstreeks in de kliko.

veel soeps

Gadverdamme, excusez le mot, wat een smerigheid en dat hadden we onszelf aangedaan door ‘kant en klare’ soep te kopen.
We wisten het beiden, en toch stink je er in.

Na flink de mond te hebben gespoeld is ’t vanavond bij een broodje gebleven!

 

 

 

Snel, sneller goedkoop

Al sinds de manlief vanwege pijnlijke vervelende spieren niet meer aan het reguliere arbeidsproces meedoet, houdt hij de boel ten Knieperhuize proper. Zo hebben we stilaan de rollen omgedraaid. Waar hij ooit kostwinner was en ik de huisvrouw, is man nu huisman en hark ik het grootste deel van het inkomen binnen.

Toch komt het nog wel eens voor dat ‘k met stoflap of poetsdoek in de weer ben, en dat was vandaag ook. De man bedacht even de stofzuiger door de keet te willen slingeren en dan kan ik heel best even een rondje poetsmiep spelen. Het zou per slot een regenachtige dag zijn en de fietstocht van de afgelopen week zat nog stevig in de benen, dan kan je maar beter iets nuttigs doen. Dat deden we dus door een beetje puin te ruimen.

poets

Vroegâh deed ik alles afnemen met een natte doek en soms met een spuitfles eigenhandig gemaakte allesreiniger *. Heden ten dage doe ‘k nog makkelijker, ik vernevel een beetje allesreiniger op een nat gemaakt washandje en poets daarmee alle oppervlakken stofvrij.

Wat mij betreft is dit de allersnelste manier van stoffen.

 

  • vul een lege spuitfles met warm water, voeg één of twee theelepels allesreiniger toe en klaar ben je. Zo kan je superzuinig doseren.

Uitstelgedrag, ik?

Welnee, ik niet hoor, ik ken het fenomeen niet. Ik maak me daar nooit schuldig aan! 😉

Waarom die bepaalde broek die ‘k vandaag wilde dragen nog als een uitgewrongen vaatdoek vol kreukels op de strijkplank hing, geen idee. Dat was geen uitstelgedrag, ik ben gewoon niet zo’n strijk-ster. ’t Is niet mijn hobby, dat strijken.

Wat ik wel stante pede deed was het uitzoeken van broeken die niet mooi meer waren, te klein waren of die ‘k zo wie zo niet meer zou dragen, deze zijn vanochtend nog in de kledingzak belandt en liggen (nog) achter in de auto omdat ‘k het vanmiddag uitstelde langs de textielcontainer te rijden. Ook dat was geen uitstelgedrag, nee ik wilde gewoon rechtstreeks naar huis 😉

Om me nu niet ook nog schuldig te gaan voelen, klap ik de strijktafel uit, steek de stekker in ’t contact en ga aan de strijk, dan weet u tenminste wat ik deze avond doe.

. uitstelgedrag.png

 

 

Bleek parfum

Ik gebruik behalve af en toe als de douchecel weer eens zwart ziet, HG schimmelreiniger geen bleek. Niet meer sinds ‘k, al weer jaren geleden, een mooi zwarte shirt per ongeluk bleekte omdat ‘k iets te scheutig bleek in een emmer water spoot.  (het spetterde terug, en precies op mijn zwarte katoenen shirt)

Nieuwtje: in de digitale folder van de liedl ‘geparfumeerde dikke bleek

Laat me duidelijk zijn ‘k vind bleekwater toch al verschrikkelijk naar chloor stinken ;),  dus zoveel minder ik er van hoef te gebruiken, zoveel beter gaat het me af maar bleek gecombineerd met een kunstmatig geurtje? Volgens mijn bescheiden mening stinkt dat dubbel.

index

Ik zou het zomaar niet kopen.
Of is dat te kort door de bocht?

 

 

 

 

Huizen als kastelen???

Door zuinigheid en vlijt bouwt men huizen als kastelen! maar wat als je eigen huisje meer dan groot genoeg is?

Evengoed is een bepaalde mate van zuinigheid niet verkeerd, je hoeft niet knieperig te zijn maar door zuinig te zijn op je spullen kan je zoveel meer doen met je geld.

Want waarom zou je kapotte sokken niet repareren? Natuurlijk, als je met je sokken aan nog bijna blootvoets loopt omdat de zool finaal door is dan is er geen repareren aan maar zo’n klein gaatje bij je tenen is met naald en draad zo opgelost.
Hetzelfde geldt voor die vervelende naadjes van t-shirts die vooral onder de oksels laten zien dat je hoognodig met de lady-shave (of scheermes) in de weer moet. En nee dat is niet lekker luchtig, dat ziet er gewoon niet uit zo’n gat onder je armen.

Zo kan je soms jaren langer plezier hebben van sommige aankopen, ik heb de schurft aan het poetsen van schoenen maar eerlijk is eerlijk, ze blijven veel langer mooi en dus hoef je ze ook minder snel te vervangen. En daarom zit ik regelmatig al mopperend m’n schoenen te poetsen. Een tip daarbij: ik gebruik voor het poetsen altijd versleten sportsokken of weessokken oid.
Langdurige weesjes heb ‘k trouwens bijna nooit omdat ik meestal van die sokkenbundels koop ( in EEN kleur ) dan kun je ze altijd matchen. Heee da’s zomaar de volgende tip 😉

SNF1912A-682_511275a

met een banaan schijnt ’t ook goed poetsen te zijn

Tubes tandpasta en flacons bodylotion of flessen shampoo kun je aan ’t eind van hun leven best openknippen om de laatste restanten te gebruiken, het scheelt soms tot wel twee weken gebruik.
Hetzelfde geldt voor tubes tomatenpuree of pakken yoghurt, daar zou ‘k trouwens niet twee weken over willen doen om het op te maken, een buikgriepje is zo opgelopen.

Dit zijn zomaar een paar handigheidjes die kunnen helpen om je huisje iets groter uit te bouwen 😉

 

 

 

 

 

 

 

Vijf dingen die ik niet meer koop

Ik las vanochtend bij Doortje: vijf dingen die ik niet meer koop!

In ’n eerste opwelling dacht ik; daar kan ik overheen 🙂 maar dat valt nog vies tegen. Maar wat koop ik dan niet meer, sinds ‘k begon te consuminderen.

nr 1.

Wereldgerechten: ik kocht al bijna nooit van die rommel maar nu helemaal niet meer, er zijn op het wwweb veel meer en lekkerder wereldgerechten te vinden dan de magere keuze in dure knorrige poeiertjes waar je dan een ‘gerecht’ van moet maken waar ook nog eens te veel zout, suiker en andere rommel in zit.

nr 2.

Airwick strontspray (vrij naar Paul van Vliet): van die nepgeurtjes in het toilet, daar moet ‘k niks van hebben. Wat ‘k gebruik om al te penetrante geurtjes te maskeren? Een paar takjes lavendel, zo uit de postzegel geknipt, een bakje gevuld met kweepeertjes ( van die kleintjes die je veel tegenkomt in stadsperkjes) of flesjes oude, bijna uitgewerkte parfum die als je het op de huid smeert niet meer zo fijn ruikt.

nr 3.

Vlekverwijderaars: van die stiften waarmee je vlekken weg kan halen. Volgens de fabrikant en hun reclames heb je voor alle vlekken aparte stiften nodig terwijl je de meeste vlekken gewoon in de was, misschien even voorbehandelen met een beetje ‘vloeibaar’ wasmiddel of ‘ossengalzeep’, wel kwijtraakt.

nr 4.

Kantoorlunches: wij hebben geen kantine op kantoor en dus ook geen hapklare broodjes, als ‘k ze niet zelf smeer heb ‘k gewoon geen lunch. Heel af en toe loop ‘k nog wel eens naar de viskraam, op 200 meter afstand 😉 om in plaats van een bammetje een portie kibbeling te eten.

nr 5.

Schuursponsjes: ik maak ze zelf door van sisaltouw rondjes of granny squares te haken. Goedkoop en het voorkomt (een klein beetje maar) dat minuscuul kleine plasticdeeltjes in het water terecht komen.

images

Dit zijn er vijf en het kostte me best moeite om vijf dingen te bedenken die ik vroegâh wel kocht en nu niet meer want heel eerlijk behalve de kantoorlunches en schuursponsjes kocht ik toch al bijna nooit iets van het hierboven staande lijstje.