GWK

Vanmiddag speelde ‘k voor grenswisselkantoor.

Knieperdochter besloot, een aantal maanden geleden al, dat ze deze zomervakantie wilde besteden aan een summer course in Edinburgh en vanmiddag vertelde ze dat zij al haar in de loop der jaren verzamelde ponden bijelkaar had gescharreld.

Ow ja, die ponden, daar had ik er toch ook nog wel een paar van. Nog niet weer teruggewisseld vanwege geen tijd of geen zin of misschien gaan we binnenkort nog eens.

Het bleek dat ‘k nog ruim 60 pond had liggen. Best een behoorlijk bedrag om ongebruikt te laten liggen. Ik gaf het geld aan ’t wicht met de opmerking dat ze het kon kopen voor € 55,00.

Win-win noemen we dat. Dochter kan het geld aan de overkant van de Noordzee prima gebruiken en ik ben het in de rest van Europa toch niet nodig.

image00135

Soort van budgetplanning

Nu niet meer zo maar het was ooit best wel knijpen om uit te komen met het huishoudgeld, ik blogde er vaker over. En vooral als het niet kon lijden, ging er van alles stuk, je kent dat wel. De beste tip die ik toen eens kreeg was om wekelijks iets van de gebruikelijke benodigdheden aan te schaffen. Vaak, niet altijd kan een bedrag van een eurootje of twee er nog wel af en zo grijp je zelden mis.

Voor al dat kleine spul zoals een vaatkwast, een handdoek of een nieuwe spons gebruikte ik wekelijks een paar euro’s. Iedere week kocht ‘k voor ongeveer € 2,50 tot 5 euro iets voor het huishouden of ander kleingoed zoals een onderbroekje, een sjaal, handschoenen of sokken.

Zo’n bedrag kon meestal nog wel vanuit de huishoudpot betaald worden en door dergelijke uitgaven wekelijks te doen, hoefden de kinderen niet met blote voeten naar bed – behalve als ’t voor straf was 😉 – en greep ik niet in de gaten in plaats van in een vaatdoek.

Datzelfde systeem paste ‘k toe bij kruiden, toiletartikelen, drogisterijartikelen, wasmiddelen en dergelijke. Je bent natuurlijk niet wekelijks nieuw vaatwasmiddel nodig of tandpasta maar door wel iedere week één of twee, ’n beetje afhankelijk van de prijs, van dergelijke artikelen aan te schaffen, zat ik nooit zonder.

uitgaven

En als ‘k niets kon verzinnen om de voorraad op peil te houden kregen de kinderen een extra ijsje dan had ik een hele goedkope week 😉