Vroeg op

De eerste echte vakantiedag en dan gaat de wekker een uur eerder dan op een normale werkdag. Huh!

Jawel, echt waar. Dankzij het verbeteren van het spoorwegtraject Groningen – Assen, of beter gezegd Groningen – Schiphol ligt het treinverkeer deze hele week plat als in GEEN TREINEN vanaf station Groningen naar Assen of Leer. De andere kant op naar Leeuwarden of Roodeschool dat gaat nog maar daar moet je dan wel toevallig naar toe willen. De NS zet bussen in, wordt er dan omgeroepen bij werkzaamheden aan ’t spoor. Ja dat hebben we ooit eens beleefd, er kwam wel één hele bus voor drie treintoestellen.

ns

In ieder geval zou Knieperdochter vanochtend vliegen vanaf Schiphol en het plan was om met de trein te gaan tot er een paar maanden geleden bekend werd gemaakt dat het treinverkeer van en naar Groningen gestremd zou zijn, precies vanaf vandaag.
Hulptroepen, ‘ik’, zei de gek, werden ingeschakeld en mams is niet zo goed of het wicht werd vanochtend naar Schiphol gebracht, om 7 uur zaten we in de auto om ’t kind om 9 uur af te zetten.

’t Blijven toch je kinderen hè?
We hebben er zelf maar direct een uitstapje van gemaakt, ’t is per slot wel vakantie.

 

GWK

Vanmiddag speelde ‘k voor grenswisselkantoor.

Knieperdochter besloot, een aantal maanden geleden al, dat ze deze zomervakantie wilde besteden aan een summer course in Edinburgh en vanmiddag vertelde ze dat zij al haar in de loop der jaren verzamelde ponden bijelkaar had gescharreld.

Ow ja, die ponden, daar had ik er toch ook nog wel een paar van. Nog niet weer teruggewisseld vanwege geen tijd of geen zin of misschien gaan we binnenkort nog eens.

Het bleek dat ‘k nog ruim 60 pond had liggen. Best een behoorlijk bedrag om ongebruikt te laten liggen. Ik gaf het geld aan ’t wicht met de opmerking dat ze het kon kopen voor € 55,00.

Win-win noemen we dat. Dochter kan het geld aan de overkant van de Noordzee prima gebruiken en ik ben het in de rest van Europa toch niet nodig.

image00135

Kans op een uitstapje

Al sinds ‘k bij de huidige werkgever werk, waarom zou ie anders werkgever genoemd worden maar dat terzijde, heb ik een klantenpas op naam van de groothandel. Op mijn naam niet op naam van de groothandel, OK ik ben nogal melig vandaag. Zou ’t misschien de eerste vakantiedag zijn? 🙂

Vroegâh leefde ik in de veronderstelling dat het kopen bij de groothandel veel voordeliger zou zijn. In mijn omgeving hoorde ik ook vaak dergelijke geluiden. “Oh jo, dat halen wij bij de groothandel, veeeeeeeeel goedkoper”
Dat vind ik nogal tegenvallen!

stock-website

En dat kan twee oorzaken hebben; allereerst let ik al sinds jaren op de kiloprijzen, ik vind het ook niks dat supermarkten hun groenten per stuk verkopen. Ik heb het graag afgewogen, dan ben ‘k zeker dat ik een eerlijke prijs betaal.
De tweede oorzaak dat ‘k een groothandel niks voordeliger vind, is misschien wel dat ‘k niets heb met de A-merken die er in bij de groothandel volop in de schappen liggen, doe mij maar het eigenmerk van de winkel waar ‘k op dat moment m’n boodschappen haal, da’s vaak nogal wat voordeliger.

Voor morgenochtend heb ‘k een afspraakje met zoon staan, hij wil graag bij de groothandel wat spullen halen en omdat ik een pasje heb, mag ik mee (moet ik mee, anders geraakt hij niet binnen).

De kans dat ik iets koop, acht ik nihil. Maar de kans op een uitstapje met zoon, die kans laat ik niet schieten 😉
Da’s kansberekening met een knipoog

 

’t Is genetisch ;)

Toen ‘k zo gisteren bezig was met m’n lijstje van apparaten die er nooit (meer) in komen, bedacht ‘k dat mijn moeder 50 jaar geleden, dolgelukkig was met haar wanddroogkap, zo’n droog ding voor heur haren.

Iedere zaterdagmiddag kwam er een van haar zussen krullers in d’r haren draaien en dan zat ze zo een uurtje of twee onder dat lawaaiapparaat want loeien kon ie beter dan drogen en als mams d’r kapsel in de krul had voor de zondag dan was de krullersdraaiende zus aan de beurt. Het kwam zelfs voor dat alle drie haar zussen, oma incluis, langskwamen. Gerust hing dat apparaat dan de hele middag te drogen. Even narekenend besef ik dat mijn perceptie van tijd destijds niet helemaal accuraat was, want 5 mensen die allemaal zo’n twee uur onder een droogkap zaten, da’s tien uur dus niks een hele middag 😦
Natuurlijk was het de dames te doen om te besparen op de kapperskosten want wekelijks naar de kapsalon voor het wassen en watergolven (heet dat geloof ik) om op het paasbest ter karke te kunnen gaan, was ook toen al een pittige kostenpost waar je maar het liefst op bezuinigde.

droogkap
Bij het leegruimen van de ouderlijke woning, kwamen we het ding trouwens niet meer tegen. Nets als andere apparaten waar m’n moeder niet zonder dacht te kunnen zoals een elektrisch mes en dat voor iemand die toen al, in de jaren 70, gesneden brood kocht. De elektrische koffiemolen werd nooit meer gebruikt toen ma eenmaal kennis had gemaakt met het eveneens elektrische koffiezetapparaat.

Het blijkt dus dat ‘k genetisch behept ben met een voorliefde voor het uitproberen van ‘nieuwe snufjes’ die later toch niet jedat blijken te zijn.

 

 

 

 

 

Zelf verzekeren is best lastig

Vorige week kwam Knieperzoon er achter dat ie toch wel erg karig verzekerd was, wat zorgverzekering betreft.

Dankzij een aan gort getrapte knie, ik blogde daar al vaker over, en een kapotte rug, iets met overbelasting tijdens een stageperiode is het voor hem wel van belang dat hij verzekerd is van een ruime vergoeding voor fysiotherapie. Z’n loon is nog niet zo riant dat ie daarmee ongelimiteerd fysio kan betalen.

Toen ie nog ‘thuis’ woonde kon hij mee op onze polis en wij zijn best ruim aanvullend verzekerd ook al omdat we veel en soms graag gebruik maken van fysio. Toen zoon op zichzelf ging wonen, kon ie nog tot het einde van het jaar, noem het maar meeliften op onze polis maar werd deze gesplitst en zoon zou in november z’n eigen keuzes moeten gaan maken.
Dat laatste deed zoon dus niet en zo bleek Knieperzoon alleen maar heel erg basis verzekerd te zijn.
index
Inmiddels heeft zoon z’n pakket al voor 2018 aangepast en nu denk ik zomaar dat ie veeeeeeel te vroeg is 😉

 

Mathilde blogde er over hoe jammer zij het vond dat een erfenis vaak de grootste verspilling blijkt.
Mensen die de kast van oma niet hoeven en de zuinig bij elkaar verzamelde meubeltjes van ouders niet ‘overnemen’. Het gebarsten servies van tante Marietje wordt kapot gekegeld en ’t ‘gouden’ zakhorloge van neef Piet belandt bij de goudsmid, waar vervolgens blijkt dat ’t naast het echte goud heeft gelegen en wil je het voor jezelf gebruiken dan moet er voor een klein vermogen aan geschroefd worden.

015

Mathilde heeft een goed punt wanneer ze stelt dat het zo jammer is dat wij trots zijn dat we maar één zakje afval per jaar produceren en als boodschappenlijstje een driemaal omgedraaide envelop gebruiken terwijl de ouwe shirts onze kasten uitpuilen tot ze eindelijk als poetslap gebruikt kunnen worden en zodra het erop aan komt dat we het ouderlijk huis ( of dat van een tante of oudoom ) leeg moeten halen, we een container laten aanrukken om de spullen waar tussen we ‘groot’ zijn geworden en waar de erflater heel zorgvuldig mee om ging rücksichtloss weg te donderen.

In veel gevallen is die container een uitkomst want sommige erflaters bleken echte hoarders en onze moderne eengezinswoning is te klein voor alle spullen van opa, nicht Mie en dan ook nog eens van onze eigen ouders. Daar komt nog bij dat de gemiddelde gezinsgrootte de laatste tientallen jaren drastisch is gekrompen dus raak je zomaar opgezadeld met niet alleen de spullen van ouders en grootouders maar ook nog eens het hele huisraad van ongetrouwde ooms, tantes en misschien nog wel meer verre verwanten, waar dat ooit verdeeld had geweest over misschien wel 20 verschillende neven en nichten.

Gelukkig bestaan er kringloopwinkels die soms zelfs een woning veegschoon achterlaten,  zo worden veel erfenissen toch weer goed besteed.

 

 

Schaamschaam

Oeps, communicatie, da’s bij ons nog wel een dingetje.

Ik, met m’n grote mond, schreef toch vorige week over de nieuwe zorgverzekering? De manlief las het en zei vervolgens niets. Door één van de reacties werd ‘k op het juiste been gezet en keek ik de mailbox van Knieperman er eens op na.

Wat dacht je wat? Keurig netjes een offerte voor de nieuwe ziektekostenverzekering gehad op 17-11. Dus ben ‘k me eerst maar eens twee dagen in een hoekje gaan zitten schamen vanwege m’n grote mond en bied ik hierbij voluit excuses aan.

schaamplaatje

De polis staat op naam van de man en dus ook op zijn mailadres, ik bungel erbij 😉 daar had ik even niet mee gerekend en dus ook niet gekeken, ondanks gezamenlijk gebruik van de pc kijk ik nooit ( euh zelden ) in de manlief zijn mailbox. En hij, hij zag het mailtje aan voor reclame en zelfs na het lezen van mijn blogpost over de verzekering ging er geen belletje rinkelen.

Er moet, tussen ons gezegd en gezwegen, toch maar eens weer een hartig woordje gewisseld worden. Het gaat me nml. te ver om mijn mailadres als correspondentie-adres bij de verzekeringsmaatschappij in te voeren 😉