’t Is genetisch ;)

Toen ‘k zo gisteren bezig was met m’n lijstje van apparaten die er nooit (meer) in komen, bedacht ‘k dat mijn moeder 50 jaar geleden, dolgelukkig was met haar wanddroogkap, zo’n droog ding voor heur haren.

Iedere zaterdagmiddag kwam er een van haar zussen krullers in d’r haren draaien en dan zat ze zo een uurtje of twee onder dat lawaaiapparaat want loeien kon ie beter dan drogen en als mams d’r kapsel in de krul had voor de zondag dan was de krullersdraaiende zus aan de beurt. Het kwam zelfs voor dat alle drie haar zussen, oma incluis, langskwamen. Gerust hing dat apparaat dan de hele middag te drogen. Even narekenend besef ik dat mijn perceptie van tijd destijds niet helemaal accuraat was, want 5 mensen die allemaal zo’n twee uur onder een droogkap zaten, da’s tien uur dus niks een hele middag 😦
Natuurlijk was het de dames te doen om te besparen op de kapperskosten want wekelijks naar de kapsalon voor het wassen en watergolven (heet dat geloof ik) om op het paasbest ter karke te kunnen gaan, was ook toen al een pittige kostenpost waar je maar het liefst op bezuinigde.

droogkap
Bij het leegruimen van de ouderlijke woning, kwamen we het ding trouwens niet meer tegen. Nets als andere apparaten waar m’n moeder niet zonder dacht te kunnen zoals een elektrisch mes en dat voor iemand die toen al, in de jaren 70, gesneden brood kocht. De elektrische koffiemolen werd nooit meer gebruikt toen ma eenmaal kennis had gemaakt met het eveneens elektrische koffiezetapparaat.

Het blijkt dus dat ‘k genetisch behept ben met een voorliefde voor het uitproberen van ‘nieuwe snufjes’ die later toch niet jedat blijken te zijn.

 

 

 

 

 

Vervangen? Niet dus

Wat zou je niet vervangen als het stuk zou gaan, vroeg Adrianne vanochtend in de aftiteling van haar blogpost. Meer specifiek: welk elektrisch apparaat ga je niet vervangen?

Hmmmm, daar weet ik er wel een paar 😉 en hoewel het niet precies een antwoord op de vraag is, geef ‘k ook aan welke apparaten ik had, die ‘k gewoon wegdeed om ze nooit meer aan te schaffen.

De MAGNETRON maar voor dat ding de geest geeft zijn we misschien wel dertig jaar verder, zo weinig wordt ie gebruikt. Het enige deel ervan dat wel in gebruik is, is het klokje 😉

Een ladyshave, ik had er ooit eentje, voor gladde benen was het een kleauteding en bovendien zijn de toch al weinige haartjes op mijn benen vrijwel onzichtbaar dus besloot ik daar wel mee te kunnen leven. Het struikgewas onder de oksels scheer ‘k met een mes mooi glad.

Een dvd-speler: ook zo’n apparaat die het sinds de komst van de kabelontvangers heeft moeten afleggen tegen een ‘mediabox’. Hoewel zelfs de tv wat mij betreft gerust de deur uit zou kunnen, maar heeeee ik woon niet helemáál alleen.

Een apparaat wat ik eens kreeg was een krultang, na één keer gebruik en daarvan een paar weken met geschroeide haren te hebben gelopen, is dat apparaat rechtstreeks in de prullenbak belandt, dat kon toen nog gewoon (met het voortschrijdend inzicht van heden ten dage, had ‘k het ding ingeleverd bij een inleverpunt)

wecycle

Een babyfoon: destijds (is natuurlijk al heel lang geleden, en waarschijnlijk zijn de apparaatjes flink verbeterd) werden we wakker van alle baby’s in een omtrek van wel 5 kilometer behalve van ons eigenste ukkie.

Het gourmetstel, de pizzapan en het fonduesetje waren ook van die eenmalige aanschaffen/kadootjes die ‘k nooit meer in huis hoef.

Het zou zomaar kunnen zijn dat er ooit nog meer miskopen waren maar ’t meeste van dergelijke zooi is, ten Knieprhuize ook weer lang verleden tijd.