de bierval

Je mag ook niks meer: Ik las vanochtend bij Gerlinde dat je zelfs geen slakken meer mag verdrinken in een bierval.

Nou deed ik dat toch al nooit want echte bierdrinkers, en zo kon ik man en zoon heus noemen, vinden het zonde van het bier, dat geef je niet aan slakken, dat drink je zelf.
Die enkele keer dat er hier bierflesje omviel, een volle dan, spraken de mannen altijd plechtig uit: ‘We hebben liever dat de Olle Grieze (de Martinitoren voor de niet groningers) omvalt dan ons pilsje’.

37953-abt bier

Sinds Knieperman niet meer drinkt en zoon niet meer thuis woont, heb ik zelfs helemaal geen pilsjes meer in huis, waarom zou ik ook. Niet voor de slakken in ieder geval, hoewel het een probaat middel heet te zijn.
Ik heb een andere manier gevonden om van de slakken af te komen:

De groene kliko zit vol ;), alle slakken die ‘k tegenkom verdwijnen in de bak, deksel erop en af naar de Stainkoel’n

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Levenslange meubels

Bij Knieperopa en oma is/was het allemaal eikenhout wat de klok slaat/sloeg, eikenhouten meubeltjes dan, en toen de man en ik gingen samenwonen werd ons ook eiken aangeraden. De ouderen onder u kennen waarschijnlijk nog wel het eikenmeubelmerk van ‘meubelfabriek oisterwijk’, nou ja dat type meubels dus. Want heeee die meubels gingen met gemak een leven lang mee 😉

Opa was geen heuse meubelmaker van beroep maar hij kon wel heel goed meubeltjes maken en geregeld ging ie dan ook naar de showroom van de al genoemde ‘fabriek’ om ter plekke te kijken of er iets stond wat hij ook zelf zou kunnen maken en misschien zelfs beter maar in ieder geval goedkoper. Opa struinde namelijk ook geregeld het grof vuil uit de buurt na op zoek naar ‘oude’ eikenhouten meubels die hij dan weer verbouwde.

images

Ons vroegere slaapkamermeubilair kwam dus rechtstreeks van het grof vuil vandaan en het is wel grappig dat zoon nu nog steeds in ons oude ledikant slaapt. Ik noemde het toch al, eikenhouten meubels gaan met gemak een leven lang mee!

Maar nu, nu heeft oma ineens bedacht dat ze zat is van haar meubeltjes en er moet iets moderners komen, geen eiken in ieder geval, ze vindt het niet meer nodig dat meubels een leven lang mee gaan.

 

 

Opnieuw: niets verspillen, zelfs geen kontjes

Vorige week kwam Kniepermeisje vertellen dat ze binnenkort haar eigen preitjes zou laten groeien. Huh!

Dat kwam zo: ’t wicht had een sollicitatiegesprek in Amsterdam en ik bedacht dat ze na dat gesprek er best nog wel eens over wilde gaan kletsen, dus nodigde ik haar uit voor de warme maaltijd, ’s avonds. Het praat toch altijd wel fijn zo tijdens een etentje en er stond een ‘hartige’ preitaart op het menu. Da’s één van ’t wicht haar favorieten. Rode biet is een andere favoriet maar ging deze blogpost niet over.

’t Kniepermeisje vertelde dat het kontje van de prei op een laagje water gezet, een manier was om de prei vaker te kunnen gebruiken. Ze had het zelf nog niet geprobeerd maar het was van horen zeggen.

Ik had natuurlijk net de prei gesneden voor die befaamde preitaart en daarmee wel twee kontjes over.

Zie, zo is dat cirkeltje bijna rond gebreid 😉

En zie, hier het resultaat:

2017-04-21 18.42.51.jpg

Het schijnt ook goed te gaan met bosuitjes 🙂

 

 

Minder tasjes

40 procent minder plastic tasjes die in de plasticsoup verdwijnen en wel 70 procent minder verstrekte tasjes.Da’s de winst van het verbod op de uitgifte van plastic tasjes.

Zo heel moeilijk is ’t niet en toch zie ‘k nog steeds mensen hun groente in het plastic verpakken. OK ik snap dat je de losse worteltjes niet één voor één over de kassaband wilt laten dansen of per blaadje spinazie gaat afrekenen maar om nu die bloemkool ook nog in het plastic te verpakken?
Of wat te denken van de bananen, die jongens hebben al zo’n mooi jasje die ga je toch  niet smoren in plastic?
Dat je de aardbeien of frambozen niet los onder in de tas gooit, daar kan ‘k inkomen maar appels of een rode kool?

groentezakjes

Ik gebruik al jaren mijn zelfgemaakte katoenen groentezakjes, al sinds ik ooit de groeteman hoorde vertellen dat ie per week 100 euro kwijt was aan plastic tasjes.  Ik kocht voor nog geen twee euro een paar leuke katoentjes en maakte daar groentezakjes van.

En nog steeds krijg ‘k leuke reacties!

Zou het: diftar!

Zo als het er nu uit ziet wordt op 29 maart a.s. beslist of de stad Groningen diftar (gedifferentieerd tarief voor afval) gaat invoeren.
Ik ben voor, ik wil best per kilo betalen, graag zelfs, ’t is wel zo eerlijk maar, ja er zit een maar aan te komen, dan wil ik een kliko die afsluitbaar is.

Naast de plek waar wij de kliko’s aan de straat zetten, is vorig jaar een ondergrondse container geplaatst voor de flatbewoners in onze straat en sindsdien zit onze kliko barstensvol. OK een groot deel daarvan kwam uit onze schuur, ik blogde daar al vaker over, maar de laatste maanden komen wij goed uit met onze eigen bak, wat heet: het ding zit nog niet voor een derde vol, niet door ons, wel als de bak door de gemeentereiniging geleegd wordt.

diftar

Buurtgenoten vinden het iedere twee weken weer fijn dat er vlak bij de plek waar zij hun afval ondergronds ‘moeten’ weggooien, halfvolle kliko’s staan die vragen om gevuld te worden. Het is zelfs al gebeurd dat, na dat de bak gelegd was, er nog afval gedumpt werd in de langs de straat geparkeerde kliko’s.

Natuurlijk ben ‘k allang blij dat de rommel niet zo op straat wordt gedeponeerd maar als er van gemeentewege besloten word om per kilo af te rekenen, dan ben ik toch iets minder blij met zulke buurtgenoten.

Papier versus katoen

Hoewel ‘k er niet teveel over blog, probeer ‘k al jaren het afval te reduceren tot aanvaardbare proporties.
Papier, zelfs ’t kleinste snippertje wordt in de ‘oudpapierbak’ verzameld.
Lege flessen gaan allemaal richting de glasbak. GFT-afval wordt keurig gescheiden van het overige huisafval. Plastics worden in Groningen niet apart ingezameld en daarom hoort dat ook bij het grijze afval.
Aan de inkoopkant probeer ‘k er aan te denken zo weinig mogelijk afval in te kopen. Overbodige verpakkingen probeer ‘k zoveel mogelijk te vermijden, voor losse groente en fruit heb ‘k m’n zelfgemaakte tasjes in de shopper.

groentezakjes1
De keuze tussen een fles olie in glas of in plastic is steevast in ’t voordeel van de glazen variant, net als ketchup. Suiker in plastic laat ‘k stiekum staan, ‘k zoek wel naar papieren verpakkingen.

Maar waar je mij echt niet mee zal zien zijn katoenen zakdoekjes en wees eerlijk je zou zweren dat papieren zakdoekjes ook een enorme berg afval veroorzaken.

Toch, als er iets is wat ‘k verschrikkelijk goor vind om te gebruiken zijn ’t die, vieze al te lang in gebruik zijnde, snotlappen. Brrr,

Afvalminderen

“Hebben we de laatste weken zo weinig afval?”
Ja dus!! de grijze bak zit tegenswoordig halfvol in plaats van overvol, alleen al het idee ‘100-100-100’ en we hebben ons niet eens aangemeld, deed goed werk.

Zelluf ben ‘k tijdens het boodschappen halen vooral bezig met  verpakkingen, natuurlijk chipszakken, karnemelk- en melkverpakkingen en zo nog een boel meer za(k)ken zullen we zomaar niet uit ons systeem kunnen halen.
Maar soms blijken kleine aanpassingen spectaculair uit te pakken (neuh, geen woordspeling).

kleine_aanpassingen

In plaats van plasticzakken diepvriesspul neem ‘k kartonnetjes, zo blijft ’t in de vrieskast ook overzichtelijker.
Heb ‘k nieuwe olie nodig dan haal ‘k glazen flessen, hetzelfde geldt voor ketjap, azijn en dergelijke. En met de aanschaf van bijvoorbeeld mayo (in glazen pot) en specerijen ( dat de dop losgeschroefd kan om zo’n potje te hervullen) let ‘k op de hergebruikwaarde van de verpakkingen. Zelfs smeerkaas is te koop in glazen potten (bij de turksewinkel) .
Nu wil ‘k hiermee niet beweren dat glas geen afval geeft, maar het is wel redelijk gemakkelijk te recyclen.
Daarbij vind ik toch al dat die plastic flessen verschrikkelijk beroerd schenken.
Probeer maar ‘ns een scheutje olie uit een plastic fles zonder te kliederen in de pan te knijpen, no way. En wat te denken van ketchup, dat schenkt al beroerd uit een fles, als je daarbij ook nog ‘ns een kneepje geeft in ’t plastic heb je de tomatendrab overal behalve over

’t Zal me voorlopig niet gebeuren dat ‘k, of eigenlijk Knieperman, twee of drie maanden de kliko niet aan de straat hoeft te zetten maar we zijn op de goede weg.