Bummer!

Nou dat was een misrekening!

Ik was zoals afgesproken op tijd bij de tandarts, hij zelf niet…

Duizend excuses en ik ging met een nog steeds niet gecontroleerd gebit, maar wel met een nieuwe afspraak, terug naar huis.

Heel bijzonder: gisteren vulde ik nog, volgens coronaprotocol een gezondheidsverklaring in en dan vergeten ze je te bellen om de afspraak te verplaatsen. Oh, en mijn verklaring was niet zodanig dat alle alarmbellen moesten afgaan, geen koorts, geen kucheltjes, geen corona en ook niet gehad, geen hoofdpijn, geen smaakverlies, geen geurverlies, zelfs geen ongewild urineverlies, oh nee dat laatste werd niet gevraagd.

Omdat de tandarts zelf niet aanwezig was, had ik de keus: een uur wachten of een nieuwe afspraak.

Ik koos voor het laatste, met dien verstande dat ik volgende week niet alleen voor controle ga maar dat tegelijkertijd mijn afgebroken kies opgemetseld gaat worden en dat één van de aftandse (om in de juiste terminologie te blijven) vullingen wordt opgevuld. Dus eigenlijk een driedubbele afspraak.

Ik heb geen zin na de controle nog eens tweemaal de kans te lopen dat de afspraak niet door gaat. Waar ik nog minder zin in heb is het moeten betalen van 3x de speciale coronavergoeding omdat ik bij alledrie de afspraken mag spoelen met peroxide, brrrr!

Maarreh, ik heb er niet naar gevraagd, zou ik ook korting krijgen omdat de tandartspraktijk mij niet 24uur van te voren afzegde?

Eindelijk een afspraakje met de tandarts.

U zal het vreemd vinden maar ik heb geen hekel aan de tandarts. Het is niet mijn meest favoriete bezigheid daar zo in een tandartsstoel te liggen, dat niet maar ik vind m’n gebit belangrijk genoeg om het goed te verzorgen en daar horen tandartsbehandelingen bij.

Op 25 maart zou ik een afspraak bij de tandarts hebben en u snapt het: die afspraak werd verzet naar 19 mei, dan zou ik kunnen langskomen voor een controle en het wegbikken van tandsteen.

Helaas ook deze afspraak werd afgezegd, niet door mij maar vanuit de tandartspraktijk. Ik behoorde volgens hun protocollen tot een risicogroep. Mijn slijtage van kraakbeen zou een reumatische aandoening zijn en daarmee had ik een verhoogd risico op COVID19, (wel jammer dat mijn huisarts een andere mening is toegedaan, misschien zou de slijtage d.m.v. medicijnen tegen reuma een halt toegeroepen kunnen worden), ik mocht dus niet naar de tandarts. Zelfs niet om een afgebroken kies te laten opmetselen.

Toen ik een paar weken geleden pijn kreeg in de buurt van de kaak was ’t niet mijn eerste ingeving om de tandarts te bellen voor een afspraak maar omdat er langzaam een ei leek te groeien onder de kaak vond ik een belletje gerechtvaardigd en mocht ik wel langskomen.

De uitslag was een verstopte speekselklier en de remedie: operatief de speekselsteen, oorzaak van de verstopping, verwijderen of het kreng door middel van kaakmassage ’n soort van terugduwen zodat de klier weer vrij was. Dat lukte en de afspraak bij de kaakchirurg kon gelukkig afgezegd worden.

Tegelijkertijd kreeg ik een standje omdat de laatste controle alweer meer dan een jaar geleden was…. pfffft, dat was volgens hun eigen protocol, ik wilde wel. Ik ben dan ook niet bang voor een tandarts.

Morgen kan ik terecht voor een reguliere controle. Gelukkig, kan eindelijk m’n kies gerepareerd worden!

Nieuwe status, nieuwe plekken

En zo is m’n status sinds 16 juli gewijzigd van BBHH in rentenierster. Ondanks deze 5 weken moet ik er nog wel een beetje een draai in vinden, dat er ’s ochtends geen chef is die me om 8.30 uur verwacht.

De wekker staat nog steeds, weliswaar een uurtje later, we drinken ons eerste, tweede en doe soms ’s gek ook het derde bakkie pleur, op bed om rond half negen op te staan. (jawel, hier spreekt een echte koffieleut)

De rest van zo’n dag vullen we met wat er te doen is, voorlopig tenminste.

Dankzij de onnederlandse temperaturen van de afgelopen weken, werd er niet zoveel gefietst als we wilden maar dat is wel één van de activiteiten die we willen gaan oppikken om veel te doen. De tot nu toe enkele fietstocht bracht ons iedere keer weer op verrassend onbekende plekjes op nog geen 20 kilometer van huis.

Dergelijke plekjes gaan we zeker meer zoeken!

Saai

Het hoeft allemaal niet zo heel erg spannend te zijn maar de saaiheid van nu is wel het andere uiterste.

Ik heb het er wel een beetje mee gehad.

Hoewel ik nog dagelijks, nou ja 4 dagen per week naar kantoor ga, bestaan de andere uitjes uit het doen van de boodschappen en u zult het vast met me eens zijn, dat is geen onverdeeld genoegen.

Het zal vast verschil maken in welke winkel in welke wijk u de boodschappen haalt maar in de wijk waar ik woon, een heuse achterstandswijk, is het bezoeken van een supermarkt soms een crime.

Mensen staan soms ongegeneerd te niezen over het fruit, gebruikers van scootmobielen denken dat ze Max Verstappen zijn en die u daarom bijna uit de schoenen rijden, vooral ouderen die, omdat ze kwetsbaar zijn, denken dat ze overal kunnen voordringen om maar zo snel mogelijk weer buiten te zijn.

In het winkelcentrum in een naburige wijk zijn looplijnen uitgezet en denkt u nu niet dat deze ‘richtlijnen’ gevolgd worden, rechts aanhouden is blijkbaar heel moeilijk.

Ach, weet u, ik vind het leven gewoon zo SAAAAHAAAAAI momenteel dat ‘k van iedere mug een olifant kan maken.

Maakbaar??

We zijn met z’n allen zo gewend geraakt aan het maakbare leven dat heel de wereld in een kramp schiet omdat één of ander virus z’n tentakels, als je ze ten minste zo kan noemen, uitstrekt en ons weer eens met de neus op onze sterfelijkheid drukt.

Natuurlijk, ik begrijp het verdriet van iedereen die een geliefde door het Coronavirus is kwijtgeraakt maar dat verdriet is niet anders dan wanneer iemand in uw directe omgeving is overleden aan kanker of aan zoiets banaals als ouderdom. Afgezien van het feit dat u in geval van COVID19 misschien geen afscheid hebt kunnen nemen maar datzelfde geldt voor familieleden die opa, moeder, kind of echtgenoot in een verpleeghuis niet mochten bezoeken waar zij/hij aan en in eenzaamheid is gestorven. Dat zal verschrikkelijk zijn om met die wetenschap verder te moeten leven.

Maar eigenlijk, en u hoeft het niet met me eens te zijn is heel het leven niet anders dan een dodelijke ziekte. De gezondheidszorg doet veel aan rekken en erbij blijven maar eens wint magere Hein.

Zwartgallig, zegt u? Jawel maar nog vorig jaar spraken politici van inspanningen om de gezondheidszorg betaalbaar te houden want ooooh we worden met z’n allen steeds ouder en die ‘grijze golf’ kost de samenleving enorm veel geld. Nu is er een virus dat vooral de zwakkere, lees oudere, mens te grazen neemt en nu worden zonder problemen miljarden uitgegeven om luchtvaartmaatschappijen te behouden en voor de zorg??

We applaudiseren nog maar eens.

Afstand houden a.u.b.

Dat afstand houden hè, dat heb er nog wel an!

Probeert u het maar eens in een drukke winkelstraat van zeg Deventer of in m’n eigen Groningen, zelfs in Amsterdam is men druk met looproutes en andere verkeersproblemen om in het ‘nieuwe normaal’ afstand te kunnen bewaren .

Al onze binnensteden zijn niet meer dan uit de krachten gegroeide middeleeuwse durpen, of misschien aardiger gezegd nederzettingen waar in diezelfde middeleeuwen geen rekening was gehouden met eenentwintigste eeuwse drukte en virussen. Wat?

Net zo als wij ons geen voorstelling kunnen maken van de middeleeuwen hadden de mensen destijds geen idee dat 700 jaar later de mensheid nog zou bestaan.

Het motto in de middeleeuwen was: Momento mori, denk eraan dat u sterfelijk bent terwijl wij het ‘pluk de dag’ (Carpe diem) huldigen.

Ikzelf houd het liever bij het hedendaagse motto maar dan moeten we tijdelijk wel afstand behouden en dat is nog verrot moeilijk op trottoirs en fietspaden van nauwelijks een meter breed en wat te denken van onze winkelpaden.

Overal eenrichtingsverkeer, dan maar?

Wat mij betreft prima maar loop of fiets dan wel een beetje door! U hoeft niet altijd aan het begin van een opstopping te zijn.

Zelf maken vlierbloesemsiroop!

Om heel lang van de smaak van het voorjaar te genieten, drinkt u het best een glaasje siroop van vlierbloesem. Die geur, het is van een heerlijkheid die u nergens kan kopen.

Zelf maken, dan maar?

Jawel, en het kost niet eens veel tijd!

U plukt op een droge dag een heleboel vlierbloesemschermen, schudt ze even uit om vliegjes, slakjes en ander gespuis te verwijderen, u vult een emmer met de schermen en giet er zoveel water op dat ze onder staan. U laat de schermen gerust een dag onder water staan. Een dagje langer gaat ook nog maar laat het niet te lang staan, zeg ik u door schade en schande wijs geworden.(3 etmalen is echt te lang om nog smakelijke siroop te maken)

Nog meer nodig:

  1. suiker, minimaal een kilo per liter vocht
  2. Citroenzuur, 20 gram per liter. Het schijnt ook zonder te kunnen maar zelf vind ik het drankje zomerser met een ‘zuurtje’
  3. Genoeg met kokend water schoongemaakte flessen met draaidop of beugelflessen

Om de siroop te maken, verwijdert u de bloemschermen uit het water en zeeft u het water om onzuiverheden te verwijderen. Dan brengt u het water aan de kook en lost u al roerend de suiker er in op. Als de suiker bijna is opgelost voegt u per liter 20 gram citroenzuur (of een halve uitgeperste citroen) toe en laat ook dit oplossen, ingeval van citroenzuur.
Laat het vocht niet te lang inkoken, u wilt een siroop en geen gelei.

Vul vervolgens de flessen met de siroop en sluit ze af.

Plakt u nog wel even een etiketje op de flessen 🤔

Nationaal opruimen

Sinds we intelligent opgesloten zitten, met dank aan een kleautevirus, zijn we met z’n allen massaal ons huis gaan opruimen. ’n Bijzonder fenomeen vond ik dat.

Waar we normaal ons huis ontvluchten vanwege de vele rommel, moesten we ineens zelf binnen zitten en dus moest al onze meuk eruit. Het leek of onze woningen te vol waren om de bewoners ook nog te kunnen herbergen.

Waar heel NL normaliter z’n meuk op Koningsdag probeert te verpatsen, stonden we nu massaal in de rij voor de milieustraat. Wachtrijen tot wel 2,5 uur waren geen uitzondering.

Zoveel rommel brachten we weg dat werd gewaarschuwd om geen afvalbrengstation te bezoeken, en zelfs kledingbank max verzocht geen zakken textiel meer in te leveren omdat de magazijnen al te vol raakten.

Niets menselijks is mij vreemd en ook ik ontkwam niet aan de nationale opruimwoede, dat u niet denkt dat ik u allen uitlachte. In het Knieperhuis was in de loop de jaren wel één en ander aan inmiddels overtollig geworden spulletjes binnengebracht en dat moest maar weer eens opgeruimd.

Vorige week bracht ik m’n spullen naar één van de vele kringloopwinkels in de stad. Ik dacht, ten onrechte misschien, dat de ergste drukte nu wel over zou zijn. Natuurlijk werd alles netjes aangenomen en werd ik bedankt voor de moeite van het brengen maar hun magazijn stond zo overvol, dat ik vrees dat mijn zaakjes zoekraken of zelfs rechtstreeks bij het afval belanden.

Dan had ik het ook zelf in de kliko kunnen gooien.

Ben ik weer….

Jawel ik ben er nog hoor, helemaal fris en fruitig, voor zover ik daar op mijn leeftijd van kan spreken 😅

Ik hoop dat u, en een ieder die u lief is, ook in goede gezondheid verkeert.

De afgelopen weken was ik in een nogal introverte bui en vond ik geen reden om te bloggen, dat kan zomaar hè?

Er is trouwens genoeg gebeurd, zoveel dat ik niet goed weet waar te beginnen. Gewoon ergens beginnen, denk ik dan maar.

Ok, komt ie: de man is met terugwerkende kracht voor 100% afgekeurd. Natuurlijk was ie liever 100% gezond maar omdat het is wat het is, is dit wel goed bericht. De man zal niet beter worden, eerder minder maar het betekent dat er tot zijn AOW-leeftijd geen herkeuring plaats hoeft te vinden en daarmee is één van de (ziekmakende) stressfactoren tot nul gereduceerd, want zeg zelf, de dreiging van dergelijke keuringen hebben heus een negatief effect op het gestel.

Het had fijn geweest als er een duidelijke diagnose was maar deze ‘erkenning’ is toch een soort van opsteker.

Dat het financiële plaatje er daarmee voor ons heel anders uit komt te zien, mag duidelijk zijn. In plaats van 70% van 70% van de man zijn laatst verdiende salaris is dat nu 75% van het laatst verdiende loon. (insiders weten nu dat de man vanuit de WGA in de IVA is terechtgekomen)

Deze ontwikkeling heeft er toe geleid dat ikzelf, hoe toepasselijk, op bevrijdingsdag mijn ontslag per 31 juli a.s. heb gevraagd en gekregen.

Gezondheid is niet te koop maar we kunnen vanaf dan ongestoord genieten van wat er nog wel mogelijk is.

Glazenwasser

Voor de werkster komt, het hele huis spic en span willen hebben, klinkt dat bekend?

Het is natuurlijk een beetje gek maar vandaag deden wij iets soortgelijks want voor morgen bestelde ik de glazenwasser. Of zonnepanelenreiniger maar u mag hem ook de kozijnconservator noemen. Deze noeste werker doet alles inéén.

De zonnepanelen schoonmaken, de kunststoffen kozijnen schoonmaken en daarna in een soort waxlaag zetten en omdat ie toch voor de gevel staat ook direct maar het ramen wassen.

Omdat we voor alle ramen horren hebben, waren we vanochtend drukdoende deze weg te halen, zelfs voor een professonial is glazenwassen inclusief horren een beroerde klus. En omdat we er toch bij moesten wasten we ook direct maar de ramen binnenshuis. Het zou toch wat zijn, de buitenkant van de ramen schoon en dan nog niets kunnen zien omdat de binnenkant zo vies is.

U begrijpt: voor een goed zicht is op z’n minst eendrachtige samenwerking nodig. Daarom waren wij vanochtend al druk om tenminste onze kant van de beglazing glashelder te poetsen.