Foutje

Van de week parkeerde ik m’n fiets voor een nooduitgang van de liedl.

Kon dat nu niet anders, hoor ik u denken. Ja, misschien had het sjieker geweest als ‘k mijn fiets op een andere plek had gezet. Er waren plekken genoeg vrij maar ik vind een hekje waaraan ik de fiets kan vastzetten fijner dan gammele fietsenrekken. Bij die rekken moet ik me in onmogelijke posities wurmen om een kettingslot om en het fietsenrek en de fiets te slingeren en als tweede, mijn nieuwe fiets heeft belachelijk dikke banden, ’n soort mountainbike-achtige dikte, zo dik dat ik de fiets allereerst met moeite in zo’n rek gedouwd krijg maar eenmaal daar staand, krijg ‘k de fiets niet meer los, ofwel de band is zo vastgeklemd dat ik al hele fietsenrekken met andere geparkeerde fietsen erin, van de plek sleurde.

U kunt zich het plaatje voorstellenšŸ˜‰ en daarom zette ik mijn fiets bij een van de hekjes.

Nadat ik m’n boodschapjes gedaan had, zag ik pas dat deze rij hekjes zelfs voor een nooduitgang doorgeplaatst waren en zo stond m’n fiets op een plek waar die eigenlijk niet hoorde te staan.

Gelukkig was er geen noodsituatie geweest en had geen mens er last van maar ik voelde toch een ‘wat als’ onbestemd gevoel.

Wennen aan ….

De appie bij ons in de buurt is overgegaan op zelfscan. Dergelijke moderniteiten kon ik altijd vakkundig ontwijken šŸ˜‰ maar dat gaat vanaf nu niet meer.

Vandaag bij het boodschappen doen was ik aan de beurt! Allereerst moest ik zo’n scan-apparaat bemachtigen, dat viel nog niet mee want….geen duidelijke gebruiksaanwijzing (al gesloopt door voorgangers die het ook niet meer wisten?) Ik probeerde zo’n apparaat uit de wand te plukken maar dagingnie. Gelukkig stond er naast me iemand die vaker met het bijltje hakte en zo keek ik vanuit de ooghoeken hoe de jongeman eerst z’n bonuskaart scande om vervolgens goed te kijken welke scanapparatenhouder een groen seintje gaf, het apparaat uit die houder stak hij op de winkelkar om zijn weg door de supermarkt te vervolgen.

Dat moest ik ook nog wel kunnen en met een air alsof ik nooit anders deed, scande ik de bonuskaart en wachtte op het groene lampje, het apparaat werd achteloos (ik moet me toch houding geven) in de houder op de kar gestoken en zo kon ik verder. Het bliepen van de boodschappen was niet echt moeilijk, dat kan een kind maar aangekomen bij de kassa werd het opnieuw lastig.

Met een keuze uit de knoppen: wilt u zelf scannen of gebruikte u het scanapparaat, wist ik de laatste in te toetsen, ja want heee ik had niet voor niets zoveel moeite gedaan! Met de boodschap op het schermpje was ‘k minder blij: “steek de scanner in de houder”
Ja maar in welke houder steek ik dat vermaledijde scanapparaatje nu weer? Nu moest ik bij de caissiĆØre (noem je dat nog steeds zo?) met de billen bloot, ik moest toch vragen van hoe en wat.
Het bleek dat vĆ³Ć³r de zelfscankassa’s ook een apparatenhouder stond waar opnieuw de bonuskaart gescand moest worden en het apparaat teruggezet, dan pas stapt u naar de kassa om nogmaals de bonuskaart te scannen en dan maar ook vooral niet eerder kan u betalen.

Het schijnt sneller te gaan dan de traditionele kassa’s maar ik ben nog niet onverdeeld positief. En dan is dit systeem alweer achterhaald want inmiddels doet bliepen en betalen met de slimme foon z’n opgang.
Ben ik net gewend om de boodschappen zelf te scannen moet ik straks weer aan een nieuw systeem wennen.

Euh, het went nooit!

 

Pas of te onpas

EĆ©n van de dingen waar ik niet van beschuldigd kan worden is het kopen bij lingeriewinkels. Ik vind het niet leuk in een kleedhokje waar je je kont niet kan keren een beha te moeten passen. Het licht in die hokjes is vooral niet flatteus, de spiegels onder die tl-verlichting zijn genadeloos niets-verhullend en tot overmaat van ramp is daar die verkoopster die zonder enige gene het gordijntje opentrekt en daar sta je dan met ontbloot bovenlijf voor de hele goegemeente je ooit pronte pompoms in een beha te frutten.
Als je pech hebt staat zo’n muts luidop te verkondigen dat jouw voorgevel ook niet meer bij de jongste hoort, dat het vroegĆ¢h toch echt kwieker leek en dat je toch maar beter voor meer ondersteuning en liefst met maagband kan gaan om kwabbetjes weg te werken.

Alsof je dat zelf niet weet!

Om al die redenen koop ik een nieuwe beha meestal bij de hollandse eenheidsprijzen maatschappij amsterdam. Daar hebben ze geeneens pashokjes en de man of vrouw bij de kassa behandelt jouw beha alsof ’t de zoveelste halve rookworst is die ie vandaag moet afrekenen.

Thuis kan je dan op je gemak in slaap- of badkamer je nieuwe beha passen, een shirtje erover om nog beter enkele onvolkomenheden van het lijf te verhullen en mocht het gevaarte niet passen, dan ruil je um om voor net Ć©Ć©n maatje groter of kleiner. Nu zou ik ook via het wereldwijdeweb kunnen bestellen, natuurlijk maar ik vind dat gedoe, vooral als er iets niet past dan moet je alsnog op pad om het pakketje weer terug naar een afgiftepunt te brengen.

Ja dat vind ik een heel gedoe…. ben ik daarin de enige?

Ik pas

Zo’n bak vol artikelen met kortingsstickers bij, om het even welke super of drogisterij, oefent op mij een enorme aantrekkingskracht uit. Daar moet ik altijd even tussen zoeken naar iets van mijn gading. Meestal kom ‘k dan wel een artikel tegen waar ‘k wel raad mee weet.

Bij appie bijvoorbeeld groente, salades, vega-schnitzels, vleeswaren of aan het einde van de dag broodjes. De liedl bij ons in de wijk heeft geregeld zo’n 35%-sticker geplakt op gerookte zalm. Waar ik ‘verse’ vis met deze stickers heel rap voorbijloop, is de gestickerde, gerookte versie wel voor mij!

Maar van de week was ‘k heel gauw klaar bij een concullega van kruitvat, ik nam helemaal niets mee ondanks de wel zeer aanlokkelijke stickers van 70% korting.

Op geen van de artikelen in de bak was de oorspronkelijke prijs te vinden. Dan lijkt 70 procent heel interessant maar 70% waarvan? Zou ‘k bij de kassa voor een wel heel vervelende verrassing komen te staan als blijkt dat de originele prijs van mijn mascara bijvoorbeeld ā‚¬ 55,00 was geweest. Of een shampoo van 50 nu voor 15 euro.

Ondanks de wel heel hoge korting, pas ik!

Shoppen toen en nu

Shoppen is een trend van de laatste jaren, hoor ik u denken.

Ik heb nieuws voor u: mijn moeder had 4 zussen en iedere zaterdag gingen ze gezamenlijk of in paren een middagje stadten, ze noemden zij het als durpse wichten. Mijn moeder en mijn oma gingen beurtelings mee en heel af en toe mochten wij, mijn zusje en ik, ook mee. Liever niet, shoppen met kleine kinderen is niet echt fun en destijds bestond er nog niet zoiets als een ballenbak of een kinderopvang met glijbaan en netflix om de kinderen zoet te houden terwijl volwassenen winkelen. Wij als kinderen vonden winkelen an sich ook niet echt leuk, een hele zaterdagmiddag winkel in, winkel uit. Ik kan me nog herinneren dat mijn zusje op een gegeven moment kwijt was. Oma en 3 tantes in paniek door de groninger Herestraat terwijl zuslief doodleuk ergens in een etalage mensen zat te kijken šŸ˜Ž

Ik spreek over tenminste 50 jaar geleden, winkelen kan nu gewoon vanuit je luie stoel. Kan je tenminste je kinderen niet meer kwijt raken.