Zelluf doen, niet altijd

Toen we 22 jaar geleden (zo lang wonen we al weer op ons eigenste stekkie) op zoek gingen naar raambekleding, moesten het lamellen worden, dat vond ik mooi zeker voor de ramen in de kamer die van plafond tot vloer reiken. Eigenlijk moet ik zeggen, dat vind ik (nog steeds) mooi ware het niet dat de lamellen inmiddels nogal van kleur verschoten zijn en het een aantal keren gewassen zijn van de perzikkleurige lamellen heeft niet geholpen om de kleur te behouden. Met andere woorden, ze hangen een beetje vaal en niet errug mooi meer te zijn.
Tijd voor iets anders.

Nu ben ik niet te bang om zelf met stof en naaimachine aan de slag te gaan maar vitrage of stof voor inbetweens werkt net even iets anders dan een gewoon katoentje en ik vind dergelijk spul ook te duur om het te verprutsen. Ik heb stof uitgezocht, volgende week komt de gordijnenboer de maat opnemen en dan kunnen mijn nieuwe gordijnen half september hangen.

En mocht de stof door mensen van ’t gordijnatelier verprutst zijn, dan hoef ‘k mezelf niets te verwijten.

images

Ik zeg (soms): schoenmaker hou je bij je leest!

Advertenties

Niet veel soeps

Eigenlijk wisten we het van te voren, het kon nooit niks wezen: soep uit een zak. Maar hé ’t zou wel eens makkelijk eten kunnen zijn na een hele dag fietsen, lezen, museumbezoekjes of andere vakantiedingen te hebben gedaan.
Een zak soep openknippen, de inhoud in een pannetje kliederen, even opwarmen en binnen drie minuten, man zo snel kan je de tafel netaan gedekt krijgen :), te kunnen happen.
En dat was de eerlijke reden dat we eervorige week, ofzo een paar zakken soep kochten. Ik raad het af, niet doen! als je soep wilt eten is zelf maken het devies.

Eén zak, smaak ossestaartsoep, was eetbaar, niet bijster smakelijk maar ook niet zodanig niet te nassen dat de antiperistaltische neigingen de overhand hadden. Dat was vandaag met de mosterdsoep anders. Na twee happen, eentje door mij en de ander door de man, belandde de soep weer in de soepkom, vandaar in de pan en zo rechtstreeks in de kliko.

veel soeps

Gadverdamme, excusez le mot, wat een smerigheid en dat hadden we onszelf aangedaan door ‘kant en klare’ soep te kopen.
We wisten het beiden, en toch stink je er in.

Na flink de mond te hebben gespoeld is ’t vanavond bij een broodje gebleven!

 

 

 

Kans op een uitstapje

Al sinds ‘k bij de huidige werkgever werk, waarom zou ie anders werkgever genoemd worden maar dat terzijde, heb ik een klantenpas op naam van de groothandel. Op mijn naam niet op naam van de groothandel, OK ik ben nogal melig vandaag. Zou ’t misschien de eerste vakantiedag zijn? 🙂

Vroegâh leefde ik in de veronderstelling dat het kopen bij de groothandel veel voordeliger zou zijn. In mijn omgeving hoorde ik ook vaak dergelijke geluiden. “Oh jo, dat halen wij bij de groothandel, veeeeeeeeel goedkoper”
Dat vind ik nogal tegenvallen!

stock-website

En dat kan twee oorzaken hebben; allereerst let ik al sinds jaren op de kiloprijzen, ik vind het ook niks dat supermarkten hun groenten per stuk verkopen. Ik heb het graag afgewogen, dan ben ‘k zeker dat ik een eerlijke prijs betaal.
De tweede oorzaak dat ‘k een groothandel niks voordeliger vind, is misschien wel dat ‘k niets heb met de A-merken die er in bij de groothandel volop in de schappen liggen, doe mij maar het eigenmerk van de winkel waar ‘k op dat moment m’n boodschappen haal, da’s vaak nogal wat voordeliger.

Voor morgenochtend heb ‘k een afspraakje met zoon staan, hij wil graag bij de groothandel wat spullen halen en omdat ik een pasje heb, mag ik mee (moet ik mee, anders geraakt hij niet binnen).

De kans dat ik iets koop, acht ik nihil. Maar de kans op een uitstapje met zoon, die kans laat ik niet schieten 😉
Da’s kansberekening met een knipoog

 

Pas of te onpas

Eén van de dingen waar ik niet van beschuldigd kan worden is het kopen bij lingeriewinkels. Ik vind het niet leuk als ‘k daar in een kleedhokje waar je je kont niet kan keren een beha moet passen. Het licht in die hokjes is vooral niet flatteus, de spiegels onder de tl-verlichting zijn genadeloos niets-verhullend en tot overmaat van ramp is daar die verkoopster die zonder enige gene het gordijntje opentrekt en daar sta je dan met ontbloot bovenlijf voor de hele goegemeente je ooit pronte pompoms in een beha te frutten.
Als je pech hebt staat zo’n muts luidop te verkondigen dat jouw voorgevel ook niet meer bij de jongste hoort, dat het vroegâh toch echt kwieker leek en dat je toch maar beter voor meer ondersteuning en liefst met maagband kan gaan om kwabbetjes weg te werken.

images

Alsof je dat zelf niet weet!

Om al die redenen koop ik een nieuwe beha meestal bij de hollandse eenheidsprijzen maatschappij amsterdam. Daar hebben ze geeneens pashokjes en de man of vrouw bij de kassa behandelt jouw beha alsof ’t de zoveelste halve rookworst is die ie vandaag moet afrekenen.

Thuis kan je dan op je gemak in de slaap- of badkamer je nieuwe beha passen, een shirtje erover om nog beter enkele onvolkomenheden van het lijf te verhullen en mocht het gevaarte niet passen, dan ruil je um om voor net één maatje groter of kleiner.

Wel zo fijn!