Ben ik weer….

Jawel ik ben er nog hoor, helemaal fris en fruitig, voor zover ik daar op mijn leeftijd van kan spreken šŸ˜…

Ik hoop dat u, en een ieder die u lief is, ook in goede gezondheid verkeert.

De afgelopen weken was ik in een nogal introverte bui en vond ik geen reden om te bloggen, dat kan zomaar hĆØ?

Er is trouwens genoeg gebeurd, zoveel dat ik niet goed weet waar te beginnen. Gewoon ergens beginnen, denk ik dan maar.

Ok, komt ie: de man is met terugwerkende kracht voor 100% afgekeurd. Natuurlijk was ie liever 100% gezond maar omdat het is wat het is, is dit wel goed bericht. De man zal niet beter worden, eerder minder maar het betekent dat er tot zijn AOW-leeftijd geen herkeuring plaats hoeft te vinden en daarmee is Ć©Ć©n van de (ziekmakende) stressfactoren tot nul gereduceerd, want zeg zelf, de dreiging van dergelijke keuringen hebben heus een negatief effect op het gestel.

Het had fijn geweest als er een duidelijke diagnose was maar deze ‘erkenning’ is toch een soort van opsteker.

Dat het financiƫle plaatje er daarmee voor ons heel anders uit komt te zien, mag duidelijk zijn. In plaats van 70% van 70% van de man zijn laatst verdiende salaris is dat nu 75% van het laatst verdiende loon. (insiders weten nu dat de man vanuit de WGA in de IVA is terechtgekomen)

Deze ontwikkeling heeft er toe geleid dat ikzelf, hoe toepasselijk, op bevrijdingsdag mijn ontslag per 31 juli a.s. heb gevraagd en gekregen.

Gezondheid is niet te koop maar we kunnen vanaf dan ongestoord genieten van wat er nog wel mogelijk is.

Vervroegd bijstellen

De jaarlijkse banketletter die ik van de werkgever krijg is het enige wat we ten Knieperhuize nog aan de 5e van de 12e eten doen. Dat is toch wel Ć©Ć©n van de voordeeltjes van het inkomen via een werkgever te vergaren.

Er zijn meer voordeeltjes, hoor! Zoals daar zijn: het vakantiegeld, (bijna) jaarlijks een procentuele CAO-loonsverhoging, de envelop met inhoud omstreeks de kerstdagen (in mijn geval in plaats van een kerstpakket), door betaalde vakanties en vrije dagen, eveneens doorbetaalde ziektedagen, koffie of thee naar believen op de werkplek en het gevoel te hebben dat deelname aan het arbeidsproces u van de straat houdt. Dat laatste natuurlijk alleen als u geen stratenmaker van beroep bent.

Toch denk ik niet, bij de werkgever nog 9 jaar (tot pensioengerechtigd) te willen blijven. Toen ik bij deze werkgever begon, had ik me al voorgenomen tot maximaal m’n 62 te willen werken. Destijds betekende dat dat ik 3 jaar zou moeten overbruggen naar de AOW.

Omdat de pensioenleeftijd is verhoogd moet ik misschien ook dat leeftijdsgetal van 62 iets verhogen. Er bestaat nml. nog wel een financieel gat tussen 3 of 5 jaar te overbruggen.

Bijkomend voordeel: langer genieten van werknemersvoordeeltjes.

Opklaring

Vorige week was ’t ineens genoeg!

Chef kwam weer eens op hoge poten verhaal halen en het was precies dat toontje waardoor de muziek nogal vals klonk. En dat zei ik hem op net zo’n valse toon, deĀ chef in mijn hok achterlatend, onderweg naar de enige plek in het kantoor (’t damestoilet) waar ‘k me even kan terugtrekken, flink met een paar deuren slaand.

Niet professioneel, zegt u? Nee maar professionaliteit gaat twee kanten op en een nogal narcistische leidinggevende blijkt daar geen boodschap aan te hebben, die denkt dat iedere medewerker alles maar voor peperkoek moet slikken.

De man had gelijk hoor!Ā Met het nieuw geĆÆnstalleerde programma zien sommige uitdraaien van overzichten er heel anders uit maar om mij uit te foeteren omdat hijĀ moeite heeftĀ de overzichten te lezen, daar pas ik voor. IkĀ kaffer hem toch ook niet uit omdat ik me moet inwerken in een andere manier van project administreren.

Toen ik me weer professioneel kon gedragen – lees: niet meer met deuren slaande – en m’n plek achter het bureau weer innam excuseerde de chef zich voor zijn uitbarsting.
Het was voor het eerst in 9 jaar, dat ie toegaf fout te zitten. Een volgende keer als ‘k me weer onheus bejegend voel, ga ‘k opnieuw met deuren slaan.

De lucht klaart er in ieder geval van op!

 

 

 

Stom, stommer

Geen idee hoe ik het had en vooral sinds wanneer maar ‘k kwam er van de week achter dat al mijn zoekopdrachten op de slimme foon ook te vinden waren op de pc op kantoor.

Nu gebruik ik daar ter plekke altijd de inprivate modus precies om deze reden en ik snapte er dan ook niets van, hoe dat nou kon gebeuren. Ik denk dat ik ooit vlak voor einde arbeidstijd nog snel even mijn persoonlijke mail wilde checken en daarna niet uitgelogd had maar gewoon de pc afgeschakeld.

Super stom natuurlijk om te denken dat daarmee mijn google-acconut op die pc ook uitgeschakeld zou zijn, google blijft veel te graag op de hoogte van ons aller reilen en zeilen.

Ik heb me in ieder geval op de kantoorpc uitgelogd bij google en op de telefoon nog een paar extra persoonlijke veiligheidschecks ingebouwd. Zelfs heb ik alle zoekopdrachten van a tot z handmatig gewist. Ik hoop dat dat vooralsnog genoeg is.

Gelukkig dat ik niet op het darkweb rondstruinde of anderszins op zoek was naar al te pikante zaken šŸ˜Ž Als ik zoiets al deed, vind ik niet dat mijn werkgever daarvan opde hoogte zou moeten zijn.