Voorjaarswerkjes

Ik heb ’t eerder aangegeven, de herfst is niet mijn jaargetijde. Zeker zoals die herfst er dit jaar veelal uitziet, dagen waarin de enige variatie in kleur die van grijs naar zwart is. OK, ‘k overdrijf maar u snapt de pointe.

Ik heb het niet op het najaar en vandaag was ‘k dan ook heel druk met voorjaar. De laatste weken had ‘k her en der voorjaarsbloeiende bloembollen gekocht en vandaag stopte ik op een lichtgrijs moment deze bollen ondergronds erop vertrouwend dat ze in het voorjaar de postzegel zullen opfleuren met een heel diverse kleurenpracht.

Ik zeg: voorjaar, kom maar door!

What’s in a name?

We deden een rommelige klusdag. Een uitermate geschikt evenement voor de zondag, u kent het vast.

Een stukje fietsen, het beddengoed wassen, een motvlinder weghalen uit het washok, precies daar waar u motvlinders liever niet ziet, een herfstige goulash maken, als een rechtgeaarde Imelda Marcos m’n schoenen sorteren en de man brak de takkeschaar, what’s in a name, stuk op de te snoeien takken en ik kreeg de schuld. U moet weten dat ik de aanwijzigingen gaf, van een afstand is beter te zien welke takken best gesnoeid kunnen worden. Één van de aanwijzingen was een halfdood stukje tak van ongeveer 10 centimeter, precies dat stukje tak was een doorn in m’n oog, dat moest weggesnoeid en daarom was ’t natuurlijk dat ik het gedaan had, dat breken van die takkeschaar.

Voor het rest van ’t snoeiwerk hebben we leentjebuur gespeeld.

Tuinieren is plannen

Men is niet onverdeeld enthousiast over de enorme slangenden in onze postzegel. En met ‘men’ bedoel ik dan de man en ikzelf.

Toen wij hier zo’n 24 jaar geleden kwamen wonen, wilde ik beslist een echte blikvanger in de postzegel en geen boom zou een betere eye catcher zijn dan een apenboom. In de eerste jaren was het boompje prima in toom te houden maar vanaf dat ie net iets groter werd dan ondergetekende, werd het lastiger hanteren. Tja wat wil een mensch ook, de lange slungelige takken van de boom hangen tot beneden neer en probeer dan maar eens de ongewenste kruiden onder de boomcirkel weg te halen en daarbij niet als platgeslagen biefstuk te eindigen. Het is een bloederig karweitje, tuinieren in de buurt van een apenverdriet.

Na heel voorzichtig eerst de meest in de weg hangende takken uit de boom te halen kunnen we nog niet onbekommerd tuinieren, het wachten is op het leeghalen van de groene kliko.

Gelukkig is dat morgen al!

Geluk bij een ongelukje

Ik had nog een vvv-bon om vrij te besteden en dus kocht ‘k drie weken geleden twee enorme hanging baskets vol planten maar hoe vervoer je dergelijke bloembakken als je op de fiets bent.

Ik bedacht dat, aangezien het hanging baskets waren, ze gerust aan m’n stuur konden hangen.

De eerste kilometer, van de twee die ik moest fietsen ging prima maar toen moest ik ergens over een drempeltje. U raad het al, denk ‘k, beide baskets vielen op de grond, daar konden de planten niet goed tegen waardoor ze beide minstens gehalveerd waren. Nog voorzichtiger fietste ‘k de laatste kilometer om thuisgekomen de restanten te verpotten.

Dat laatste was een gouden greep: zie maar

Hier heb ik nu weer twee van en ze zijn minstens van het formaat zoals ik ze kocht.

Mooi hè?

In weer en wind

Bij de laatste storm, begin juni, is ook de laatste boom rond het Knieperhuis geknakt, gelukkig geen persoonlijke schade, we moesten een paar takken die over de schutting hingen verwijderen maar verder heeft de boom alleen maar de woning geschampt.

Dat betekent dat we vanaf toen al ’s ochtends om 9 uur zon in de tuin hebben, als ie tenminste niet achter de wolken schijnt. Wij waren er altijd wel content mee dat er in ieder geval ’s ochtends nog een beetje schaduw in de tuin te vinden was maar we zullen hier ook wel aan wennen.

Het meest moeten de planten wennen aan de nieuwe situatie, voorheen groeiden ze allemaal iets naar het westen, daarvandaan kregen ze het meeste zonlicht.

Vanaf nu kunnen de plantjes en struiken gewoon rechtop groeien en voor sommige planten betekent dat een heel nieuw leven.

In de laatste 7 jaar zijn rond de woning minstens evenzoveel bomen ter ziele gegaan, sommige door menselijk ingrijpen, andere door natuurgeweld.

Gelukkig zijn er wel al weer een 4-tal bomen teruggeplant.

Slijmjurken

2 stuks had ik er vanmiddag op de drempel zitten, 2 joekels van slijmjurken naaktslakken en ‘k wist niet hoe gauw ik de deur weer dicht moest doen.
Die beesten hoeven niet binnenshuis, ik vind ze namelijk smerig. Dat glibbert, glijdt en slibbert en scheidt daarbij ook nog slijm af. Een rechercheur zou er blij mee zijn, met zo’n afgetekend slijmspoor maar ‘k moet er niets van hebben. (Slakken kunnen zelfs 2 verschillende soorten slijm afscheiden, één soort om rechtuit te glibberen en een andere soort om omhoog te klimmen. Planten omhoog zetten helpt dus niet om ze tegen slakkenvraat te beschermen)

En waarom er dan na een regenbui hordes slakken te voorschijn komen? Ow ja, ga me niet vertellen dat een slak voornamelijk uit water bestaat dat geldt ook voor mensen. Beide slakken en mensen bestaan voor ’t grootste deel uit water en wij gaan toch ook niet ondergronds als ’t lang droog is om weer te voorschijn te komen als het heeft geregend?
En dan heb je ook nog slijmerige mensen! Daarover wil ‘k het maar niet hebben 😉

Het schijnt dat eenden gek zijn op slakken en laat ik nou net geen vijver of eendenkooi hebben, dus ik moet de slakken zelf ‘vangen’. Niet mijn favoriete karweitje maar met behulp van een afvalgrijper lukt ’t om de meeste slakken in de groene kliko te werken. Dat vinden de slakken niet fijn. Hoewel het binnen in die bak altijd wel enigszins vochtig en donker is en er zelfs voldoende voer in de zin van tuinafval in in de gft-bak zit, klimmen de meeste slakken iedere dag tot in de deksel van de bak. Vaak tik ik ze met een lege melkpak of een stokje allemaal terug in de krochten van de kliko.

Noem het dierenmishandeling maar zij mishandelen MIJN tuinplanten en daarop mag gerust deportatie (naar de composthoop) staan!

 

Jantje zag eens appels hangen

Hoe lang zal ’t geleden zijn dat er een aantal enthousiastelingen bedachten dat de wijk waar ‘k woon een ‘eetbare’ wijk zou moeten worden. Een paar jaar geleden alweer en ik haalde destijds een appelboom, door de gemeente graties gegeven, die door Knieperman in een stukje gemeentegrond achter ons huis werd gepoot. Een hoogstam Elstar appelboompje toen net aan 2 meter hoog.

Al het tweede jaar kwam er een flinke oogst af, niet dat we daar zelf iets aan hadden want de meeste appels werden door passanten geplukt en naar ik hoop ook gegeten.

Intussen werd het boompje een flink uit de kluiten gewassen boom van bijna 3 meter en vorig jaar bleven er daarom nogal wat appels hangen, tja niet iedereen is van zichzelf zo lang dat ie de appels uit de hogere sferen van zo’n hoogstamboom kan plukken.

Toen de laatste appels afgevallen waren, ging Knieperman te werk om de boom zo te snoeien dat er een soort van laagstamboom overbleef.

Een hovenier uit de buurt, dezelfde die de boompjes ooit aan de gemeente leverde, stond er hoofdschuddend bij: zo moesten appelbomen niet gesnoeid worden.

Maar dit is het resultaat:

20190531_1726214624306699470950699.jpg

Een boom zo vol met appels, daaraan mist men één, twee takken niet 😉

Niet zo handig

Na de droge zomer vorig jaar leek het een goed idee om een nieuwe regenton aan te schaffen. De vorige ton was bij de renovatie van de postzegel naar Knieperdochter gegaan en je kan een weggegeven artikel kwalijk terugvragen, toch?

Natuurlijk deden we dat niet, we kochten een andere, zo eentje. Ik bestelde het gevaarte via de heren van bolpuntcom en binnen een paar dagen werd ’t pakket afgeleverd in een doos ter grootte van een stevige koelkast.

Nu is de Knieperwoning niet zo groot dat we dergelijke dozen gerust een paar dagen laten staan, nee de man bracht de doos dezelfde dag nog naar een papierbak.

Toen we de ton installeerden, drie dagen later, bleek het gele dopje (op de foto te zien) niet geleverd te zijn. Goede raad was duur, want zo’n dopje is op die plaats toch wel essentieel en ik belde met de klantenservice, jaha, van de bolle jongens.

Hun advies: het hele pakket retourneren en een nieuwe ton bestellen! Mijn vraag hoe ik dat deed terwijl de doos al lang bij ’t oud papier beland was, deed niet ter zake, men kon niet alleen een dopje sturen, dat zou teveel moeite zijn.

Ik heb de fabrikant gebeld, ’t verhaal uitgelegd en gevraagd of zij me zo’n dop konden sturen. Twee dagen later kon de ton alsnog geïnstalleerd worden.

De les hieruit: ’t is niet altijd slim om verpakkingen zo snel weg te gooien als wij deden maar het systeem zoals Bolpuntcom hanteert om artikelen te ruilen is natuurlijk ook van de zotte.