Takkenweer

Regen, wind en andersoortige atmosferische storingen komen toch uit de UK, of ben ik fout geïnformeerd?

Het één hoeft niet noodzakelijkerwijs met het ander van doen te hebben maar het valt op dat sinds de brexit een feit is, we hier in den lande takkenweer hebben en vooral in de weekenden.

De voetballende filosoof 😉 die ooit zei: Ieder nadeel hep een voordeel had nooit kunnen denken dat zijn woorden te pas en te onpas misbruikt zouden worden maar één voordeel van het ontbreken van winter is dat we al weer volop in de postzegel bezig kunnen. Zelfs onder deze weersomstandigheden.

Kerstpakketjes

Eén van de leuke dingen van een ‘bestuursfunctie’ en dan met name het penningmeesterschap is het kunnen kopen van kerstpakketten. Stelt u zich er niet te veel van voor, het gaat niet enorme pakketten, nee, het worden pakketjes van maximaal een tientje tot 12 euro.

Het gaat niet om de grootte van zo’n pakket, nee het gaat om de gedachte erachter.

Vrijwel ieder wijkcentrum of dorpshuis bestaat nu eenmaal bij de gratie van vrijwilligers en ik vind het belangrijk om iedereen die zich vrijwillig inzet te laten weten dat die inzet gewaardeerd wordt. Een pakketje is daarin alleen maar het uiterlijke teken van die waardering.

Al te ambitieus dacht ik zelfs eventjes zelf pakketjes in elkaar te fröbelen maar vanwege een te laag energieniveau en ook een beetje tijdgebrek stapte ik vanavond toch maar langs bij de makro.

Deze kan ik afstrepen van de to do lijst, nu de rest nog.

Trapje verlicht

Tussen de achterdeur en het tuinhek zo’n 11 meter zit een verloop van bijna 70 centimeter, da’s best veel.

Bij het opknappen van de tuin, nu alweer 3 jaren geleden is een groot deel van de tuin opgehoogd en het ‘verval’ hebben we opgevangen middels een tweetreeds trapje.

Omdat we valgevaar voorzagen, want beiden toch iets meer op leeftijd, zetten we een paar lampjes, op zonne-energie, bij het trapje. Tijdens de zomers ging dat prima maar nu de zon meer en meer verstek laat gaan, laat de verlichting van die lampjes te wensen over. Daar moest iets veranderen, we willen toch geen botten breken in de eigen tuin.

Vandaag heeft de man daarom een ledlampje, gericht op het trapje, aan de schuur bevestigd. Nog een tijdschakelaar er tussen, we hoeven immers ’s nachts geen inbrekers te faciliteren, en wij kunnen zien waar we lopen.

Modderige sporen

Iemand hier in huis liet een spoor van, gelukkig opgedroogde, modderige fliebers achter.

Toen ik hem erop attendeerde dat hij wel verdacht veel op de Hans van Grietje leek, was die iemand hoogst verbaasd. Hoe kwam die modder nou onder z’n schoenen????

Wat denkt die iemand nu zelf, als je de vorige dag op een speeltuin was om plekken voor een kerstmarkt in de buurt uit te meten? 😂😂

(K)oud?

Aankomende dinsdag is ’t Zuidlaardermarkt, dat is altijd de derde dinsdag van de maand oktober en naar goed Gronings gebruik mag op die dag de kachel weer gestookt. Dat Zuidlaren een Drents durp is, doet er voor grunnigers even niet toe.

Er zijn tijden geweest dat ‘k daaromtrent heel streng in de leer was, de laatste jaren is dat anders. Bij een binnentemperatuur lager dan 18 graden gaat de kachel aan, Zuidlaardermarkt geweest of niet.

Ook dit jaar is de kachel al vanaf 1 oktober in bedrijf, ’t zal de leeftijd zijn.

Voorjaarswerkjes

Ik heb ’t eerder aangegeven, de herfst is niet mijn jaargetijde. Zeker zoals die herfst er dit jaar veelal uitziet, dagen waarin de enige variatie in kleur die van grijs naar zwart is. OK, ‘k overdrijf maar u snapt de pointe.

Ik heb het niet op het najaar en vandaag was ‘k dan ook heel druk met voorjaar. De laatste weken had ‘k her en der voorjaarsbloeiende bloembollen gekocht en vandaag stopte ik op een lichtgrijs moment deze bollen ondergronds erop vertrouwend dat ze in het voorjaar de postzegel zullen opfleuren met een heel diverse kleurenpracht.

Ik zeg: voorjaar, kom maar door!

Herfst

Dat met de seizoenen te moeten leven, ach, het heeft wel iets!

Nu, zo in de aanloop naar de herfst: Pompoen, peren, stamppot, warme chocolademelk, paddenstoelen, appeltaart, knisperende vallende bladeren, veel te vroeg maar wel lekker; pepernoten 🤨 en ja ook eikels (alleen van de boom, hoor) dat zijn de fijne dingen van het najaar.

Maar waarom ‘k ’s ochtends zo verrot vroeg moet opstaan terwijl het in de verste verte nog niet eens licht begint te worden daar snap ik niets van.
Ik hou niet van de steeds korter wordende dagen en die striemende regenbuien kunnen me ook gestolen worden, of een hele dag mottige regen, da’s ook niks. Ik zie ertegen op, tegen die grijze en ondanks dat ze per dag iets korter worden, lange herfstdagen waarin weinig lichts te vinden is.

Wanten, snotneuzen, wintertenen, snert(weer), levertraan, autoruiten krabben en onderuit gaan omdat de strooiwagen nog niet is geweest, NEE. Kunnen we dit jaargetijde niet gedeeltelijk overslaan? De leuke dingen eruit pikken om zo rond de midwinterwende weer met de seizoenen te gaan leven?

Een flinke storm vind ik dan weer wel fijn, lekker al fietsend uitwaaien (voor de wind svp) of wandelend langs het strand maar zo’n storm mag van mij ook in ’t voorjaar gieren.

Voor nu zie ik nog graag een idian summer!

Een roemloos einde

Niet alleen in Nederland, ook bv in Frankrijk, zijn steeds minder campings. Er zijn mensen die dat jammer vinden.

Ik niet: Ik heb zo m’n mening over kramperen 😊, ik vind het helemaal niks!!

Dat slapen op een luchtbed om verkrampt en verstijfd wakker te worden, dat geklooi met campingpannetjes, als je piepers moet afgieten rollen ze geheid de helling af.
Bij een gaslampje proberen een slechtziendenboek te lezen en de dobbelsteen van het mens-erger-je-nieten (mislukt) speelt voor erwt onder het campingmatrasje.
’s Nachts op zoek naar een rol toiletpapier en slippers om vervolgens na bezoek aan de sanitaire voorziening de zeiknatte voeten weer in de slaapzak te moeten vrutten.
Buren die luidop dingen doen waar ik liever niet van meegeniet of die gewoon alleen maar snurken.
Boterhammen die ’s ochtends aangevreten blijken en het pilsje ’s avonds is lauw omdat de wateremmer waarin je probeerde de flesjes te koelen heel de middag in de zon stond.

Ik snap het wel, dat er steeds minder campings overblijven!

 

In weer en wind

Bij de laatste storm, begin juni, is ook de laatste boom rond het Knieperhuis geknakt, gelukkig geen persoonlijke schade, we moesten een paar takken die over de schutting hingen verwijderen maar verder heeft de boom alleen maar de woning geschampt.

Dat betekent dat we vanaf toen al ’s ochtends om 9 uur zon in de tuin hebben, als ie tenminste niet achter de wolken schijnt. Wij waren er altijd wel content mee dat er in ieder geval ’s ochtends nog een beetje schaduw in de tuin te vinden was maar we zullen hier ook wel aan wennen.

Het meest moeten de planten wennen aan de nieuwe situatie, voorheen groeiden ze allemaal iets naar het westen, daarvandaan kregen ze het meeste zonlicht.

Vanaf nu kunnen de plantjes en struiken gewoon rechtop groeien en voor sommige planten betekent dat een heel nieuw leven.

In de laatste 7 jaar zijn rond de woning minstens evenzoveel bomen ter ziele gegaan, sommige door menselijk ingrijpen, andere door natuurgeweld.

Gelukkig zijn er wel al weer een 4-tal bomen teruggeplant.