Niets te halen

’t Is maar goed ook dat de schuur bijna leeg is, na de vele opruimrondes door Knieperman en er dus vrijwel niets te halen is want de schuurdeur goed op slot doen, gaat even niet meer.

Toen de manlief vanmiddag thuiskwam na een klusje bij dochter, kwam ie er achter dat een deel van de sleutel in het slot van de deur was blijven hangen, die goedkope rotsleutels breken zomaar af, en krijg dan de deur maar eens open. Niet nadat de man de hele deur uit de scharnieren tikte, mag ie nog blij zijn dat de scharnieren aan de buitenkant zitten en dat we binnenshuis ook nog een paar stukken gereedschap hebben liggen, kon hij weer in de schuur.

images
Morgen moet manlief dus met de cilinder naar een sleutelspecialist want het afgebroken stuk sleutel is er niet zomaar uit te peuteren en voor nu is de schuur afgesloten met een hangslot.

Zomaar een schuur open laten staan is onverstandig, bovendien ben je dan niet verzekerd mocht er toch ingebroken worden.

Oud of nieuw

Opruimeritus is een kwaal die je echt serieus moet aanpakken, dat deed en doe ik nog steeds, ‘k ben daar consciëntieus mee bezig en zo gaf ‘k vorig jaar m’n oude bril aan één of ander goed doel maar niet nadat ‘k er eerst nog eens goed naar door had gekeken. Ik zag er niets meer in euh door. Ondanks dat de sterkte van de glazen niet heel erg gewijzigd was, had ik moeite met scherp zien door die oude bril.

Dat had ‘k vandaag ook maar nu om een heel andere reden: heel brildragend nederland kent het fenomeen, er zit een miniem pluisje of schilfertje o.i.d. op je brillenglas en je kan nog zo slecht zien, dat pluisje of pikkeltje, dat zie je wel en er om heen kijken is geen optie.

111760-1.jpg

Dus ik de bril van de neus om het glas schoon te poetsen en bij het afdoen brak één van de pootjes af. Omdat het lastig computerwerken is als je alleen maar een wazige grijze blur ziet, gaf ‘k er de brui aan en nam de rest van de middag vrij om langs de opticiën te gaan. Daar bleek dat het pootje zo raar was afgebroken dat de bril niet meer gerepareerd kon worden, heel gelukkig had men nog wel precies eenzelfde montuur en konden de brillenglazen zo overgezet.

‘Heb jij dan geen ouwetje meer op reserve?’ vroeg de manlief toen ik bij mijn wel heel vroege thuiskomst vertelde van m’n ‘nieuwe’ oude bril.
Nou nee, dat heb ‘k niet om dezelfde reden die ‘k hierboven al noemde.

 

 

 

 

 

Tegeltjeswijsheid

’t Is wel anders geweest, dan keek de man mij aan met een blik alsof ie water zag branden. En dat gebeurde vrijwel elke keer dat ‘k last had van de opruimeritus.

Knieperman snapte het niet, je gooit of brengt toch geen goeie spullen weg. Het zou zomaar kunnen dat alledrie de kaasschaven het tegelijk begeven en dan heb je niet eens meer eentje op voorraad. Of alle 10 de dekbedovertrekken moeten tegelijk gewassen (gesteld dat zoiets lukt in een ‘normale’ wasmachien) en onder welke moet er dan geslapen worden.

Nu we de woning nog voor ons tweeën hebben merk ‘k bij de manlief ook behoefte aan meer ruimte. De schuur is inmiddels behoorlijk leeg geruimd, niet meer voor te stellen dat er ooit 4 fietsen en de inhoud van een niet te kleine timmerwerkplaats in dat schuurtje stonden, we vinden um nu al vol staan met 2 fietsen en wat tuingerei.
Maar ook binnenshuis loopt de man heel geregeld ‘puin’ te ruimen, zelfs vanmiddag omdat het toch takkeweer was, zijn we op zijn verzoek nog eens door kast en ruimte gegaan, kijken of we de kliko zelf kunnen vullen of dat we dat morgen als dat ding bij de straat staat door buurtgenoten laten doen 😉

Loesje-tlijkt-simpel-tis-het-ook

Het werkt dus echt: dat van het goede voorbeeld! 🙂

Wachten op voorjaar

Grmbl… was het van de week zulk mooi weer moest ik werken. Ben ik vrij, nu in ’t weekend, is het koud, winderig en lijkt het wel herfst.

Maar ieder nadeel hep z’n voordeel, ik ging verder waar ‘k vorige week bleef met de voorjaarskriebels. ’t Was immers geen weer om in de zon, die er niet eens was, te zitten. Inmiddels staat er wel een zak vol kleding klaar om weggebracht te worden en zijn er ook een paar kastjes weer flink onderhanden genomen of zo je wilt opgeruimd.

_MG_8849kopie

Nog een paar zulke dagen (toch maar liever niet, ik kan niet wachten tot het voorjaar echt begint) en ik kan opgeruimd het voorjaar in.

Je moet er iets van maken als het weer niet meewerkt 🙂

 

 

 

Genoeg te doen

D’r wordt nogal wat van ons verwacht, als burger van dit kikkerlandje, nee geen bananenrepubliek da’s iets heel anders: afgelopen weekend was het ‘NL doet’, morgen moeten/mogen we gaan stemmen en dan is er op 25 maart ‘NL-schoon’

De eerste doedag is inmiddels al voltooid verleden tijd, morgen mogen we in de herkansing ( doen hoor, wel gaan stemmen ) en opgeven voor Nederland schoon kan nog.

Ik weet nog niet of ik me ga opgeven, ik verzamel al bijna dagelijks het zwerfafval rond de Knieperwoning maar het blijft een goed initiatief .

Want kijk nou eens, het bankje op deze foto staat nog geen 20 meter voorbij ons huis en daar kan ik bijna dagelijks zo’n soort foto maken:

2017-03-14 16.52.45.jpg

 

 

Meterkast leeg

De meterkast staat vol en da’s een teken dat ‘k weer eens langs de kringloop moet 😉

‘k Denk dat enige uitleg wel op z’n plaats is: Ik gebruik geen krat of doos om de spullen die mogelijk weg kunnen tijdelijk in op te slaan, ik gebruik de meterkast.
Alle spullen die ‘k in de loop van een half jaar ofzo verzamel om weg te doen, worden zolang in de meterkast verzameld. Op het moment dat de kast al te vol begint te geraken, sleep ‘k die oale boudel in de auto om het naar de Oale Boudel of een andere kringloop te brengen, er zijn er genoeg in de stad.

Inmiddels heb ‘k alweer zoveel spullen vergaard, dat ’t moeite kost om op zondagavond (mijn vaste meteropnamemoment) de meters af te lezen, dus ik zal van de week langs een kringloop moeten. Langs da’s precies het goede woord want zodra ‘k er binnenga dan moet ‘k oppassen dat ik geen ‘nieuwe’ spullen aanschaf 😉
index

 

.

 

 

 

Tuinweer

Het zou een zonnige zaterdag worden! Dat beloofden tenminste de weerprofeten maar die weerprofeten eten ook brood, was een gevleugelde uitspraak van m’n vader en dat bleek vandaag weer eens.

Het was ’n enigszins grijzige dag met zo nu en dan een beetje heel fijne motsluier.
Ondanks het muizige was de temperatuur best aardig en dus dook ‘k de postzegel maar eens in. Een beetje opruimen, ik ben niet zo van het winterklaar maken van een tuin, ‘k pak liever na de winter de boel weer aan.

20170304_182339

En dan aan het eind van de middag een bakje viooltjes neerzetten voor een fris lentegevoel