Nationaal opruimen

Sinds we intelligent opgesloten zitten, met dank aan een kleautevirus, zijn we met z’n allen massaal ons huis gaan opruimen. ’n Bijzonder fenomeen vond ik dat.

Waar we normaal ons huis ontvluchten vanwege de vele rommel, moesten we ineens zelf binnen zitten en dus moest al onze meuk eruit. Het leek of onze woningen te vol waren om de bewoners ook nog te kunnen herbergen.

Waar heel NL normaliter z’n meuk op Koningsdag probeert te verpatsen, stonden we nu massaal in de rij voor de milieustraat. Wachtrijen tot wel 2,5 uur waren geen uitzondering.

Zoveel rommel brachten we weg dat werd gewaarschuwd om geen afvalbrengstation te bezoeken, en zelfs kledingbank max verzocht geen zakken textiel meer in te leveren omdat de magazijnen al te vol raakten.

Niets menselijks is mij vreemd en ook ik ontkwam niet aan de nationale opruimwoede, dat u niet denkt dat ik u allen uitlachte. In het Knieperhuis was in de loop de jaren wel één en ander aan inmiddels overtollig geworden spulletjes binnengebracht en dat moest maar weer eens opgeruimd.

Vorige week bracht ik m’n spullen naar één van de vele kringloopwinkels in de stad. Ik dacht, ten onrechte misschien, dat de ergste drukte nu wel over zou zijn. Natuurlijk werd alles netjes aangenomen en werd ik bedankt voor de moeite van het brengen maar hun magazijn stond zo overvol, dat ik vrees dat mijn zaakjes zoekraken of zelfs rechtstreeks bij het afval belanden.

Dan had ik het ook zelf in de kliko kunnen gooien.

Hamsteren

Hamsteren… Ik deed het bij tijd en wijle veel, te veel.

En dus had ‘k mezelf, na de zomer opgelegd geen voorraden meer aan te leggen. ‘k Merkte dat dat toch wel een valkuil is waar ‘k steeds opnieuw intuin. Een hamster is er echt niets bij 😉

Bijvoorbeeld niet een nieuw pak macaroni te kopen als er nog wel een andere pastasoort in de kast stond. Net als die rare neiging om beslist twee pakjes bakboter in de koelkast te willen hebben, ja onaangebroken bedoel ‘k daarmee. ‘k Blijf moeite hebben met het gegeven dat er maar voor een halve portie van één of ander in de kast staat.

Maar toen van ’t weekend bleek dat er nog maar een staartje van de vleesvoorraad van Schotse hooglanders in de vriezer lag, bestelde ik toch maar gauw nieuwe voorraad.

Misgrijpen zal mij dan ook zelden gebeuren maar ‘k vraag me wel eens af of dat nou echt een deugd is?

Tastbaar

Zonder zolder of kelder is de 95m2 woonruimte die wij in huis hebben, niet echt als tiny house te betitelen maar ons huis is klein genoeg om zoveel mogelijk te ontrommelen. Of beter is ’t te spreken van zo weinig mogelijk spullen te hebben.

In de loop der jaren is al het nodige weggedaan maar soms komt een mensch er zomaar ineens achter dat er om welke reden ook bepaalde spullen toch nog ergens bewaard zijn gebleven. Ik had dat vandaag tijdens het lezen van het blog van Kleiner leven toen ze vertelde over prijzen van concerten.

Van alle concerten die we in de loop der jaren bezochten, heb ik tenminste nog één entreekaartje en die gooi ik ook zomaar niet weg. Sterker nog, ik baal zelfs dat er enkele kaartjes missen. Kaartjes van het concert ooit van Jan Rot en Fay Lovski zijn verdwenen net als een entreebewijs van een cabaretvoorstelling van Martine Bijl en ik baal nog steeds dat de concertkaartjes van de the Jets en het kaartje van Restless kwijt zijn.

De kaartjes van Jerry Lee Lewis, Simon and Garfunkel, Paul McCartney, Madness, Harrie Jekkers en zovele anderen koester ik.

Gelukkig is muziek van al deze mensen op youtube ruimschoots te vinden maar de tastbare herinnering van het bijwonen van al die concerten is voor mij, die makkelijk vanalles wegflikkert, toch wel speciaal.

Weggooi-modus

’t Zal een jaar of vijftien geleden zijn dat ik dacht niet meer zonder te kunnen en dus kwam het ding er destijds en ongeveer 3 jaar later weer een nieuwe ter vervanging vanwege niet chique-modern-strak, you name it, genoeg.
En vorige week stond hetzelfde ding me aan te gappen en ik besloot ter plekke dat ie weg mocht. ’s Ochtends, net uit bed en nog voor het eerste bakkie pleur, je zal er maar last van hebben, hè?

Voor u denkt wat bazelt ze nu weer: het draaide om een messenblok! Ineens vond ik de ruimte die dat geval op ’t aanrecht innam teveel en mocht ie weg. Het blok belandde in de kliko en de messen zijn in de besteklade terechtgekomen maar niet nadat ik ze een stevige schrobbeurt gaf.

Want wat worden messen maar ook andere spullen die op het aanrecht staan, pekkig. Ik hanteerde de schuurspons over pannenrek, waterkoker, koffiemachine, 3 koffiebussen jawel drie stuks, keukenmachine en theedoos.
Ow ja en toen ook nog maar even het aanrechtblad zelf, het zag er allemaal even morsig uit en ik was toch bezig.

En al zeg ‘k het zelf: gezien de hoeveelheid spullen die ‘k net noemde en die allemaal een plekje op het aanrecht hebben, kon het messenblok best gemist worden 😉

Minder overdreven….

Inmiddels is na jarenlang opruimen en minimaliseren, da’s tijdens m’n blogpauze wel gewoon doorgegaan, zelfs het voorraadvirus ook behoorlijk uitgewerkt.

Nog steeds vin ‘k het fijn om niet mis te grijpen maar 4 flessen azijn en wel 10 flessen olie (in verschillende soorten, dat dan weer wel) is van de gekke. 3 flessen wijn is genoeg voorraad, 3 flessen ouwe klare is overdreven, 8 pakken koffie zijn op voor je het weet, 10 kilo suiker daarentegen…..
Uien koop ‘k niet meer in netten van 2 kilo, dat vind ‘k tegenwoordig bulkverpakking, maar per pond.
Zelfs de aardappelen haal ‘k vandaag de dag per kilo, na de postzegel te hebben veranderd is er geen plek meer om te lang bewaarde, uitgelopen aardappelen te poten en zo nog meer aardappelen te kweken.
Kruiden worden wel nog in grootverpakking gekocht maar delen we met z’n drieën.
Vlees daarentegen koop ‘k groot in maar da’s vanwege het omzeilen van bezorgkosten, voor dat tientje wat ik daaraan uit zou moeten geven, heb ik liever een kilo extra gehakt 😉 Bovendien gebruikt de vriezer toch wel energie, dan kan je die energie maar beter goed benutten.

Ons bent zuunig, niet?

Daarmee raakte de voorraadkast leger en ik niet meer in paniek als er nog wel 1 pakje tomatensaus staat. Ik kan ook altijd nog die tomatensaus zelf maken en dat geldt voor meer dingen.

Ooit zal ‘k het nog eens leren….. geen betere raad dan voorraad maar overdrijven is niet nodig!