Beleggen: gokje!

Halverwege de jaren 90 was het zomaar gebruikelijk dat ‘de gewone man’ ging beleggen. Verzekeringsmaatschappijen en banken bedachten beleggingsproducten voor iedereen en ze adverteerden met geweldige rendementen, van de slogan: in het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst, had nog niemand ooit gehoord.

En ja hoor, ik trapte er ook in, 20 jaar lang maandelijks 100 gulden inleggen in een beleggingsfonds om daarmee mee te doen aan de beleggingsrage.

Vandaag kreeg ik een bijna-dreigbrief met de tekst: Groot risico dat uw beleggersverzekering minder waarde opbouwt dan verwacht met de daarbij horende  onvermijdelijke vraag of het product nog aangepast moet worden.

images

Nou nee, ik heb vorig jaar aangegeven dat ik redelijk neutraal wilde beleggen, de koersen van dit fonds gingen netaan weer zo’n beetje omhoog na een aantal jaren de inleg te hebben zien verdampen, dus ik was al blij met een totaal rendement van zo’n 3% per jaar.

En eigenlijk ben ik dat nog steeds daarom heb ‘k de verzekering niet verder omgezet, volgend jaar krijgen we uitgekeerd, ik ga met het bedrag wat er nu in de pot zit niet gokken.

 

Net te lui

Hoe het kan weet ik zo net niet maar als ‘k vakantie heb denkt de manlief mij een plezier te doen door dagelijks voor te stellen even naar de stad of anderszins op stap te gaan.

stappen
En dat terwijl ik me prima binnenshuis kan vermaken, geef me een boek of een spelletje wordfeud (familyfarm mag ook) en mij zal je niet horen.

Op pad als in beweging komen, dus een flinke wandeling of een stuk fietsen vind ik prima maar om nou telkens een rondje bouwmarkten, tuincentra of meubelboulevard te moeten doen, daar raak ‘k echt moe van. Natuurlijk kan ‘k wel van alles verzinnen om te kopen maar iemand die voor een verjaardag al moeite moet doen om een verlanglijstje te maken die moet je niet aan de haren allerlei winkels in slepen.

Ik ben er tijdens vakanties net even te lui voor, denk ‘k om steeds maar weer van alles te moeten!

 

 

 

De andere bieb…

Van de week leverde ‘k nog weer eens een paar spullen af bij de kringloop en ‘k  kan het niet laten, ‘k moest even naar binnen. Natuurlijk kwam ‘k weer met een buit aan vakantieleesvoer buiten.

Het fijne van boeken van de kringloop is dat je er niet heel voorzichtig mee hoeft om te springen, ze hoeven immers niet zoals bij de bibliotheek, weer terug ingeleverd te worden. (het kan natuurlijk wel).

Dat is ook een beetje mijn reden om geen bibliotheekabonnement meer te willen hebben, ik kan van allerlei boeken, behalve de allernieuwste, bij om het even welke kringloopwinkel, kopen voor een fractie van de nieuwprijs. ‘k Ben niet gebonden aan uitleentermijnen, openingstijden van de bieb of reserveringen en ‘k kan ook alsnog beslissen of ‘k een boek wel of niet wil behouden.

index

maar dan anders 😉

Wat boeken betreft, maak ‘k liever gebruik van de kringloop dan van de bieb!

 

 

Ouderwes misleidend

’n Beetje ’n inspiratieloze dag, vandaag.

Dat begon al vanochtend toen ‘k een telefoontje kreeg van een medewerker van de Nationalebouwkrant.nl.

Bouwend Nederland staat erom bekend nog steeds heel traditioneel te werken en dus ook hun klanten nog heel traditioneel ofwel gewoon ouwerwes telefonisch te benaderen.
.

images

Meneer wist mij te vertellen dat de beslissingsbevoegde medewerker, ik niet, bij hen had aangegeven niet meer in het systeem van bovengenoemde gids te willen staan.
Een beetje vreemd want juist deze man is er iemand die moeilijk z’n grenzen aan kan geven. Als je hem aan de telefoon krijgt als advertentieverkoper heb je prijs. In zo’n geval kan hij geen nee zeggen, hij is doodgelukkig dat ‘k meestal dat soort gesprekjes afvang. Maar dat geheel terzijde

Er zou nog een mail gestuurd worden en als die eventjes door de betreffende medewerker ondertekend geretourneerd kon worden dan zouwen we na dit jaar niet meer in hun adressenbestand voorkomen.
Let op “na dit jaar”. ’t Mailtje kwam dus binnen en tegen het schamele bedrag van € 25 per maand kon je een jaar lang gevonden worden via de Nationalebouwkrant.nl. En inderdaad na dat jaar zou het abonnement vanzelf stoppen. (Probeer deze krant maar eens te googelen, via ecosia lukt het in ieder geval niet)
Een uurtje later kreeg ‘k opnieuw een telefoontje van dezelfde firma, sterker nog van dezelfde meneer.
“Heeft u mijn mail in goede orde ontvangen?”  Oh ja, dat had ‘k en ‘k heb meneer verteld een beetje boos, een beetje maar hoor, te zijn over dergelijke misleidende praktijken en dat zoiets nog wel eens strafbaar zou kunnen zijn, ook.

De beste verkoper wist niet hoe gauw hij het gesprek moest afbreken. Haha.

 

Leesclub

Vorig jaar toch….. gaf ‘k aan dat er een leesclubje gevormd ging worden en dat ‘k daarvoor door dochterlief werd uitgenodigd. Toen moest ‘k er nog over nadenken of dat wel iets voor mij zou zijn, behalve dat het een goede reden zou zijn om meer te gaan lezen

Nou inmiddels is het clubje van start gegaan en we hebben er drie boeken opzitten, gelezen en besproken, dat is en ‘k kan zeggen, als je tenminste niet alle boeken zelf wilt aanschaffen, het is een ‘goedkope’ hobby. Zo eens per 6 weken lezen we één boek, gekocht of geleend of wel heel erg goedkoop…. als je de boeken bij die bolle blauwe aanschaft, heb je 30 dagen tijd om het boek te retourneren en bespreken we het gelezene bij één van de mensen thuis.

index

Het leuke van zo’n bespreking vin ‘k dat het net is alsof een boek meer diepgang krijgt, iedereen heeft zo z’n eigen mening en door je eigen kijk op zo’n boek met elkaar te delen, krijgt ieder boek meerwaarde.

En ja ik ben blij dat ’t Kniepermeisje mij vroeg om mee te doen: Ik lees weer!