’n Stop erop!

Dit soort weekenden, daar hou ik van. Mooi weer, een boel leuks in de buurt en dan blijft het bloggen er bij. Ik ben zo wie zo de laatste weken een beetje ongeïnspireerd als ’t om bloggen gaat. Moeite met onderwerpen, een beetje van de hak op de tak en weinig focus laat staan dat ‘k weet welke kant ‘k met deze blog op wil.

’t Minimaliseren daar heb ‘k inmiddels teveel over geblogd dat het nog geloofwaardig is. Hoezo minimalist, hè? En het consuminderen is consumeren geworden nu er dankzij een erfenis minder noodzaak bestaat, zelfs de woning al is afgelost. Als ‘k nu nog over besparen zou moeten bloggen, vin ‘k dat van mezelf ’n beetje hypocriet. Ik ben te weinig keukenprinses om er een heus foodieblog van te maken en sinds de postzegel is verbouwd vind ‘k het prachtig om er te zitten maar om daar nu over te bloggen, da’s te weinig inspirerend.

Voorlopig hou ‘k het hier dus bij en ik zet deze blog in de ijskast. Ik wil iedereen die hier kwam lezen en reageren bedanken, het is fijn zoveel mensen te hebben leren kennen, ook al was het digitaal, jullie waren deel van m’n leven en ik heb er ook veel van geleerd.

Luitjes, tot ziens!

 

Advertenties

Afgeladen leeg

Zou met een elektrische auto kunnen gebeuren wat mij vanochtend overkwam? Ik weet het niet maar ’t lijkt me best eng.

Ik heb nu zo’n anderhalf jaar een fiets met trapondersteuning, in de volksmond gewoon e-bike genoemd. Dat fietst super makkelijk. Ik heb gekozen voor een ‘motor’ op de trapas, het meest veilige systeem (in mijn ogen) omdat daarbij het stuur in een bocht niet  ‘weggetrokken’ kan worden. Meestal fiets ik in standje 1 maar bij veel tegenwind is een 3 of 4 en zelfs stand 5 mogelijk. En bij opritten, bruggen en andere heuveltjes ( afgezien van verkeersdrempels 😉 ) kan ‘k ook nog gebruik maken van een turbostand.
Ik ben er superblij mee, fietsen vooral met tegenwind, en dat heb je in Nederland altijd, was soms een vermoeiende bezigheid (had ik al wel eens gezegd niet te veel conditie te hebben).

Omdat ‘k vanochtend weer aan ’t werk ging, had ‘k gisteren de batterij vol opgeladen, echt vol en daarmee zou ‘k ongeveer een 80 tot 100 kilometers, afhankelijk van de ondersteuningsstand moeten kunnen afleggen.  Vanochtend niet, halverwege ’t werk dus na ongeveer 4 kilometer deed de batterij helemaal niets meer. Poefff en het ding gaf dood aan.

accu

Ik heb me gered maar het zal je toch gebeuren terwijl je in een elektrische auto met een gangetje van 130 op de snelweg rijdt!
Stilvallen tussen spoorbomen, lijkt me ook geen pretje.

Voorlopig kies ‘k nog maar niet voor een elektrische auto

 

Bommelding

Nee, niets om je druk te maken, inlichtingendiensten hoeven m’n ip-adres echt niet te screenen maar telkens als ‘k door de stad om omgeving fiets kijk ‘k enigszins jaloers naar al de kleurige bermen. Zeker als ze niet geregeld gemaaid worden, zien de meeste bermen er prachtig uit en dat wekt mijn afgunst!
Vooral als ‘k dan naar oevers van de vijver bij ons achter ’t Knieperhuis kijk, daar doet onze gemeente in ’t kader van ‘natuurlijk groen dus niets aan doen’, gewoon een ordinaire bezuinigingsoperatie, vrijwel niets aan. Langs het pad wordt wekelijks een strookje van ongeveer een meter het gras gemaaid, zou men dat ook nalaten dan is binnen een jaar het hele pad overwoekerd, en verder noppes.

Het gras langs de vijver is dus eentonig groen en daar willen wij graag verandering in brengen.We zijn alvast begonnen een aantal boompjes te planten maar er moet ook nog kleur bij en daarom begon ‘k in het bijna afgelopen tuinseizoen alvast maar verschillende zaden te oogsten om van de winter een boel zaadbommen te gaan knutselen.

20170714_193301

Ik denk zomaar dat dit boompje volgend jaar in een veel kleuriger omgeving staat 🙂

 

 

 

 

Niet echt duidelijk

Sinds de laatste keer paspoortverlengen hebben de man en ik allebei de toevoeging ev (echtgenoot van) en dan de naam van de ander erachter geregistreerd staan. Toen het destijds door de gemeentelijk ambtenaar werd voorgesteld leek het ons heel handig vooral omdat de kinderen toen nog geen eigen paspoorten hadden en beide kinderen zo ook bij beide ouders bijgeschreven konden worden, en dus kwam het zo in ’t boekje te staan.

Vorige week bleek het ineens iets minder handig want bij het openen van een en’/of rekening bij moneyou, blijkt dat ze onze gegevens niet kunnen of niet willen verifiëren. Op het gescande paspoort staat nml. mw Kniepertie ev Knieperman / Knieperman ev Kniepertie en op de tegenrekening (onze bankrekening bij asn) staat mw Kniepertie/dhr Knieperman.
Je ziet de onduidelijkheid spat eraf! Ik zou het bijna zelf niet meer snappen.

vraagteken1

We kregen daarom prompt van moneyou de vraag terug om een afschrift te sturen met daarop bankrekeningnummer en de tenaamstelling. Zo werden we van de één op andere dag teruggeworpen in de jaren zestig van de vorige eeuw, ooww nee toen was een bankrekening nog niet eens heel gewoon laat staan een en/of rekening.

Nu moet ik notabene nog weer een scan maken van mijn bankpas, deze verder ongeldig maken en dan nog eens weer naar moneyou sturen want helaas, een afschrift van de asn waarop al deze gegevens staan heb ik niet eens, ik doe vrijwel alle bankzaken digitaal.

Ik begrijp dat men graag zekerheid heeft over de tegenrekening maar er moest ook al vanaf deze tegenrekening een bedrag gestort worden naar de nieuw te openen spaarrekening om na te gaan of de IBAN wel geldig is. Dat zou toch al genoeg verificatie moeten zijn?

Verre vakantie dichtbij

Op de fiets naar Bombay, met de auto naar Spitsbergen, lopend naar Amerika, steppend naar Oostindie, het is allemaal mogelijk 😉

U vraagt zich af, hoe? Nou, da’s niet te moeilijk

Er zijn in Nederland nogal wat dorpjes, gehuchten of buurtschappen met een buitenlandse naam, da’s soms vermakelijk maar ik heb ook horen verluiden dat het verdraaid onhandig kan zijn als Post.nl de voor jou bestemde post niet in jouw brievenbus douwt maar het vrolijk naar het overzeese Borneo of, iets dichterbij, Bethlehem zendt.

Wij bereikten vandaag in ieder geval al fietsend Denemarken 😉 (en we fietsten vrolijk verder)

IMG-20170822-WA0001

Tuinesië en Balconia staan overigens niet in de lijst genoemd 😉 ’n gemiste kans

 

Museum

Wij fietsen graag en vandaag was een uitgelezen dag om te gaan fietsen. Maar ongeveer 43 kilometer fietsen is voor mijn zitvlak een heuse uitdaging, zeker als je niet dagelijks zulke afstanden fietst.

Nadat we vorige week in Ootmarsum een openluchtmuseum bezochten, moest het er voor Knieperman toch van komen, ook in ’t Groningse zo’n museum te bezoeken. Vandaag deden we dat dus, op fietse naar Warffum 21,5 kilometer heen en natuurlijk ook weer terug.

Gelukkig konden we halverwege een rondje lopen en een bakkie doen in ’t Hoogeland museum in Warffum.

Niet alleen het museum is interessant, het toont het leven in Grunniger dorpen rond de vorige eeuwwisseling, ook de wisselende tentoonstellingen, op moment van bloggen de tentoonstelling Art shock van onder andere Huib van der Stelt en anderen en het zal je niet verbazen dat deze tentoonstelling de aardbevingsproblematiek op een heel bijzondere manier belicht.

Boerderij-.jpg

Mocht je in de buurt zijn: ik kan het museum aanbevelen!

 

 

kwijt

Zit op ’t peerd en zocht er om!

Deze uitdrukking bezigde m’n moeder vaak als één van ons uit kwijt was en het eigenlijk op een heel voor de hand liggende plek terug vond.
Ik wilde vanmiddag maar dat ‘k zoiets tegen mezelf kon zeggen! We hadden het plan opgevat om een flinke fietstocht te maken, liefst voor het noodweer uit en een beetje op tijd vertrekken zou dan logisch zijn.

En toen was ‘k mijn fietssleutel kwijt, sinds er ooit eens bij de buren twee bromscooters uit de schuur zijn gejat, zetten wij onze fietsen zelfs in de schuur op slot. Ik pakte dus de fietssleutels uit het bakje, manlief deed de huisdeur op slot en toen ‘k m’n fiets uit de schuur wilde rijden was de sleutel kwijt.

Zoeken in fietstassen, het pad tussen huisdeur en schuur uitgekamd, dan toch maar terug naar binnen, jaszakken overhoop, tassen doorgewoeld, tot zelfs de broek, die ‘k bij m’n laatste fietstocht droeg, uit de was gevist om de zakken te controleren, nergens was mijn fietssleutel te bekennen. Maar we wilde graag fietsen en liefst nog voor de bui los zou barsten daarom de reservesleutel gezocht, die lag wel precies op de plek waar ie zou moeten liggen en de fiets losgemaakt.

Toen ‘k de fiets eenmaal uit de schuur had, bleek dat de sleutel op onverklaarbare wijze uit m’n hand en precies achter een stuk tuingereedschap was gevallen.

Ik had werkelijk heel even gedacht dat er ergens een steekje los was geraakt, gelukkig viel dat nogal mee 😉