Ik hou wel van een beetje ruimte

Er is best veel te doen over the tiny house movement.

Mensen schijnen allemaal graag in heel klein huisjes te wonen zonder allerlei ‘rommel’ die tegenwoordig bij een huishouden schijnt te horen, want dat doet zo aan vakantie denken en op vakantie heb je ook alleen het broodnodige mee (hoewel er natuurlijk ook hele luxe vakantiehuisjes zijn, voorzien van vaatwasser, magnetron en wat er nog meer voor huishoudelijke rommel bij is)

Jawel maar op vakantie hoef je niet te poetsen, die eindschoonmaak wordt voor je gedaan, daar heb je dan trouwens wel dik voor betaald maar hee het is vakantie, je woont vrijwel buiten dus echt heel vuil wordt ’t niet eens, de was neem je naderhand weer mee naar huis en ik maak me sterk dat je in je vakantie niet je eigen friet bakt. Tja wat heb je dan nog nodig in zo’n vakantiehuisje.

Hikari-Box-Tiny-House-Modern-Exterior-From-Hitch-Side.jpg

Zo zijn er meer dingen te verzinnen waar je best een poos zonder kan en misschien zelfs langer dan dat tijdelijk maar ik woon al in een niet te groot huis, met een totale oppervlakte van 90 m2 kan ik wel stellen dat de Knieperwoning eingelijk best wel klein is, we hebben hier eerst jarenlang met z’n vieren gewoond, nu nog met z’n tweeën en ik zou beslist niet nog kleiner willen wonen.

Het lijkt me niks om iedere avond de bank om te moeten bouwen tot een bed, ik ben blij toe dat ‘k niet hoef te slapen in dezelfde ruimte waar m’n eigen wasmachien me uit de slaap zou houden.

Nee, een tiny huisje is leuk voor een vakantie maar aan mij niet besteed, mijn moeder zaliger zei het al: In de roemte is wel te wezen.

 

Overgeschoten restjes

Ik zou precies net de pannen op ’t vuur zetten toen er werd aangebeld.

Buufie met een paar kant en klaar broodjes: zij kreeg vanmiddag van dochter die in de catering werkt een paar overgeschoten belegde broodjes en omdat er bij buuf ook nog overschoot kregen wij het restant 😉

We houden wel van het principe: niets verspillen en goed voedsel, dat gooi je niet weg!

We hebben er lekker van gegeten en onze goulash is doorgeschoven naar morgen.

broodjes

 

 

 

Onzindingen

Je hebt onzindingen en zinnige dingen en in de loop van de jaren kocht, ja ik kocht er ook zelf wel van dergelijke dingen, ik ben echt niet roomser dan de paus, of kreeg ik nogal eens zo’n onzinding.

Een ananassnijder, een pizzamaker, een decanteerkaraf, een broodbakmachien, een tosti-ijzer, een elektrieke rugwarmer, een hamburgervorm, een appelrasp en nog veel meer. Het waren niet alleen elektrische toestellen, ook gewone apparaten op handbediening, maar eigenlijk waren het stuk voor stuk ondingen.

Veel van die dingen waren precies alleen daarvoor bedoeld wat de naam suggereerde en kon je nergens anders voor gebruiken, probeer maar eens een pond boontjes te doppen met een ananassnijder 😉 of met zo’n verwarmingsharnas op je rug de deur open te doen of zelfs maar lekker op de bank zitten, het snoer is te kort of zit in de weg.
Die decanteerkaraf, als je nooit rode wijn drinkt, kan misschien nog wel een poosje dienst doen als bloemenvaas maar daarmee heb je het dan ook wel gehad.

Al die dingen hebben inmiddels het leven gelaten (de broodbakker en de appelrasp) of heb ik aan de kringloop geschonken maar het ware beter geweest als ‘k zulke prullaria nooit gezien had.

En wie stond er vandaag met een aspergelepel in handen? Juist!

aspergelepel.

En nee, ik heb het niet gekocht

 

 

 

Zelf doen, suiker maken

Dankzij ´n opruimerige actie onlangs kwam ik m´n zelfvoorzieningsbijbel weer tegen.

004

´k Wist heel zeker dat ´k het boek nooit wegdeed en zo ligt dit boek bij de stapel ´nog te willen’, in dit geval: lezen en uitproberen van de dingen die je zelf kan doen

Wat te denken van zelf suiker maken.
Eigenlijk voor de grap maar ´k heb mezelf voorgenomen om het toch dit najaar eens te proberen. Allereerst betekent dat: op zoek naar een suikerbiet, nou ja hoe moeilijk kan ’t zijn. De suikerfabriek staat hier hemelsbreed zo’n 1500, misschien 2000 meter verderop, dat geurtje ;-(.
De vrachtwagens gevuld met bieten denderen op zo’n 500 meter afstand van ons huis over de ringweg van Groningen en al die auto’s zijn zo afgeladen vol, daar valt nog wel eens een biet af. En ik mag een biet wezen maar wat je vindt mag je houwen, toch?
En dan maak je de biet schoon en perst het sap eruit, volgens John met een mangelmolen, ciderpers of autokrik. Oeps moeilijkheidje…. maar als ‘k nou zo’n biet zou raspen om daarna het sap eruit te persen onder een snijplank met daarop een steeds zwaarder wordende stapel boeken. (dat boek op de foto, je zou toch denken, ’t recept in ieder geval vlak bij de hand)

Daarna hoef je alleen nog het sap zodanig in te koken tot alle vloeistof is verdampt en je hebt pure, ongeraffineerde suiker.

Groente? die snijd je toch zelf

Al weer heel wat jaren heb ‘k een nee/nee sticker op de brievenbus, en geloof het of niet, vanaf dat moment werden de folders van gamma, ah ( en toen ze nog wel bestonden de c1000 ) en zelfs de jumbo, keurig netjes op het industrieterrein waar ‘k werk bezorgd.

Tjah, die bezorgers worden natuurlijk per stuk betaald.
En dus zat ‘k van de week tijdens de lunch door het foldertje van appie te bladeren alwaar ‘k dit artikel tegenkwam:
groente

Voor de toch niet zuinige prijs van 3,99, joh daar kan je een boel groente voor kopen! OK je moet ze nog wel even zelf snijden maar als je met Pasen toch gaat gourmetten moet dat niet een te grote moeite zijn, bovendien weet je dan zeker dat de groente vers gesneden is ( Let op dat: vers gesneden 😉 ) Als er nou iets gemakkelijk zelf te doen is, zo  en gebruik makend van alle restjes groente, die je koelkast nog biedt, dan zijn ’t wel de gourmetgroenten. En ook nog eens zonder verpakking.

Dat was eens….

Zo rond 1 april was ’t in mijn kindertijd niet alleen de kachel die opgeruimd werd, vanaf die datum was ’t ook tijd voor de zomerkleding.
Niet alleen bij ons thuis, dat gold voor al de klasgenootjes, vanaf 1 april ging de maillot uit en de kniekousen aan. Tja ik ging naar een errug gristelijke school, een lange broek was een gruwel in de ogen van het schoolhoofd. Een aantal jaren later gingen mijn zusje en ik naar een andere basisschool omdat bleek dat die viezerik niet met zijn tengels van de meisjes af kon blijven.

Even over die kniekousen, ik kan me nog herinneren dat het ongeveer halverwege mei eens zo verschrikkelijk koud was dat m’n moeder niet de beroerdste wilde zijn, (die blauwe knietjes van de kinderen dat vond zij toch al te erg) en we weer de maillots aan mochten, de zondagse maillots wel te verstaan. De daagse maillots die wij hadden (wel 2 stuks pp) waren al in de voddenmand verdwenen. Na een hele winter gedragen te zijn, en de gaten gestopt, waren zulke kledingstukken zo gaar dat er geen redden meer aan was.

aap noot mies.jpg

Maar die verplichte kledingwissel op 1 april had ook nadelen, ik kan me ook nog het soebatten om de blote benen herinneren omdat het veeeeeeeel te warm was voor de maillots en àlle meisjes in de klas al zomerspullen aan mochten en wij waren natuurlijk echt-echt-echtwaar de enige kinderen die nog winterkleding aan hadden.
Jawel en gij geleufde da!

Mijn moeder ook niet maar wel deed ze alvast de kachel binnenshuis uit, want de antraciet was duur genoeg om daarop te willen besparen. Zie, ik heb het niet van een vreemde, die knieperigheid 😉

 

 

Oude gewoonten

Vroegâh, tenminste in m’n herinnering ging de kachel er op 1april, nee heus geen grap, uit.

En dat ‘er uit’ kon je letterlijk nemen, de hele kachel werd van de schoorsteen losgekoppeld en tijdens de zomerperiode opgeborgen in de schuur of zowat. Het betekende in ieder geval dat er meer leefruimte in de voor- en achterkamer was. In de zomer! terwijl het boerenleven zich vooral buiten afspeelde, huh!
En van zodra de kachel er uit ging, begon mijn moeder aan de grote schoonmaak! Dagenlang poetsen, stofkloppen, kastjes uitnemen, dweilen, vegen, stofzuigen tot zelfs het witten van beroette wanden aan toe, het hele huis werd met bezemen gekeerd. En zodra het ‘voorhuis’ schoon was, bedacht pa dat de koeien ook het land in mochten en daarna moesten de stallen ook nog schoon. Dat laatste ging iets ruiger: met de hogedrukspuit (dat vond ik, zo klein ik was wel leuk om te doen) en dan was half mei ook het ‘achterend’ schoon. In zo’n zes weken was de voorjaarsschoonmaak aan kant.

loesje

Mijn eigen voorjaarkriebels beginnen eerder, ik wil graag voor de eerste ‘warme’ dagen het huis ‘zomerklaar’ hebben, in plaats van mattenkloppend geniet ‘k liever in een luie zomerstoel zittend van het aprilzonnetje.
En als ’t binnenshuis al te koud wordt gaat de verwarming ook na 1 april nog gerust aan.