Ben ik weer….

Jawel ik ben er nog hoor, helemaal fris en fruitig, voor zover ik daar op mijn leeftijd van kan spreken 😅

Ik hoop dat u, en een ieder die u lief is, ook in goede gezondheid verkeert.

De afgelopen weken was ik in een nogal introverte bui en vond ik geen reden om te bloggen, dat kan zomaar hè?

Er is trouwens genoeg gebeurd, zoveel dat ik niet goed weet waar te beginnen. Gewoon ergens beginnen, denk ik dan maar.

Ok, komt ie: de man is met terugwerkende kracht voor 100% afgekeurd. Natuurlijk was ie liever 100% gezond maar omdat het is wat het is, is dit wel goed bericht. De man zal niet beter worden, eerder minder maar het betekent dat er tot zijn AOW-leeftijd geen herkeuring plaats hoeft te vinden en daarmee is één van de (ziekmakende) stressfactoren tot nul gereduceerd, want zeg zelf, de dreiging van dergelijke keuringen hebben heus een negatief effect op het gestel.

Het had fijn geweest als er een duidelijke diagnose was maar deze ‘erkenning’ is toch een soort van opsteker.

Dat het financiële plaatje er daarmee voor ons heel anders uit komt te zien, mag duidelijk zijn. In plaats van 70% van 70% van de man zijn laatst verdiende salaris is dat nu 75% van het laatst verdiende loon. (insiders weten nu dat de man vanuit de WGA in de IVA is terechtgekomen)

Deze ontwikkeling heeft er toe geleid dat ikzelf, hoe toepasselijk, op bevrijdingsdag mijn ontslag per 31 juli a.s. heb gevraagd en gekregen.

Gezondheid is niet te koop maar we kunnen vanaf dan ongestoord genieten van wat er nog wel mogelijk is.

Verzopen dubbeltjes opgerookt

Na m’n blogpost eerder deze week over het geldbedrag wat ik overhield door te stoppen met roken, bedacht ik dat we al een leuke zeilboot hadden weg zien zeilen weggepaft. Nu zijn we beide geen zeilers, het gaat om ’t idee. ’t Is om aan te geven dat roken zo’n enorme kostenpost kan zijn dat een mensch zich wel 3 keer zou moeten bedenken voor u überhaupt een sigaret opsteekt.

Wij deden dat niet, we rookten alletwee als een Hoogovenschoorsteen en eenmaal begonnen, ben je verslaafd voor je het weet. Van de man weet ik niet maar zelf rookte ‘k mijn eerste sigaret op een verjaarsfeestje van een m’n ouders. Het stond er blauw, mijn ogen prikten en de oplossing was volgens mijn vader dat ik zelf een sigaret opstak. Ik was 10, godbetere!

Niet dat ik vanaf die avond al geregeld rookte maar de kiem was gelegd en vanaf dat ik naar het voortgezet onderwijs ging, was het stoer om ook te roken en al gauw rookte ik toch ten minste 2 pakjes shag per week en daar zat een opgaande, voor de gezondheid een neergaande lijn in tot ik 10 jaar geleden van minstens 3 pakjes shag en 3 pakjes sigaretten per week ineens cold Turkey stopte.

Mijn eerste pakje sigaretten kostte ongeveer f 1,75 het laatste € 4,50 of iets in die orde. Zelf wil ik het niet precies weten, de echte rekenaar kan hieruit wel een prijskaartje aan die fictieve zeilboot hangen😉

Doe dat ook nog eens maal twee (rokers) en u begrijpt ook dat het roken een behoorlijke aanslag op het huishoudbudget was.

’n Felicitatie waard

Vandaag op de kop af 10 jaar geleden rookte ik m’n laatste sigaret. En ik heb geen moment spijt gehad van het stoppen.

De eerste 5 jaar legde ik van iedere salarisbetaling € 80,00 apart, dat bedrag verrookte ik iedere 4 weken. En ja mijn salaris wordt berekend per periode van 4 weken.

Van die kleine 5000 euro plus nog wat extra gingen we in 2014 de vijftigste verjaardag van de man vieren aan Waikiki Beach op Hawaii maar liefst.

Daarna heb ik een aantal jaren al het gespaarde geld in één pot gestort maar sinds vorig jaar, splits ik het spaargeld weer in een deel vanwege stoppen met roken en een deel voor andere zaken zoals een APK of de ziektekostenverzekering. Rekening houdend dat het roken in die 10 jaar toch minstens 1.5 keer duurder is geworden, is het spaarbedrag ook verhoogd, weliswaar niet precies met dezelfde factor, maar toch, 1300 op jaarbasis is over zo’n 5 jaar weer een vakantie naar Verweggistan.

Slaapgebrek

’t Is niet iedere nacht kommer en kwel, dat u dat niet denkt na mijn blogpost van gister, wel bijna iedere nacht maar gelukkig vanochtend zag ‘k de wekker voor het eerst zo rond de klok van 7. Nog steeds erg vroeg voor iemand die wil uitslapen maar het kan er mee door.

Dat slecht slapen is van de laatste jaren; Nachten waarin ‘k iedere 10 minuten op de klok kijk, wisselen af met nachten waarin ik ’s ochtends, eigenlijk midden in de nacht al vanaf 4 uur lig te woelen of een enkele keer zoals vanochtend, heel de nacht doorslaap om om 6 of 7 uur wakker te worden.

Ik ben al blij als er ’s een nacht is waarin ‘k van 1 tot 5 of 6 kan doorslapen, een mensch went er wel aan om maar een paar uurtjes te slapen maar chronisch slaapgebrek wreekt zich geregeld overdag.

Ziet u het voor zich, ik slapend achter een bureau en m’n chef in alle staten😎

Zo erg was het nog niet maar ik voel overdag vaak suffer dan goed voor me is.

Borstel

Sinds ‘k ooit in een ‘dames’romannetje de tip las om voor mooie glanzende haren je dos dagelijks honderd keer te borstelen gebruik ‘k een borstel, sterker nog ‘k heb geeneens een kam. ‘k Ben er nog niet achter of ze bedoelden dat je dagelijks honderd keer de borstel te voorschijn moet halen om de haren glad te strijken of dat je voor ’t slapen gaan je haren met honderd borstelslagen moet bewerken. En moe’j dat laatste dan honderd keer per lok doen of mag je die slagen verdelen over het hele harige hoofd. ‘k Heb eigenlijk

besloten me daarover de kop niet te breken, ( in deze context een nogal vreemde zin ) toch is er een probleem wat me wel ‘ns grijze haren bezorgt.

Hoe hou je haarborstels schoon? ‘k Kan natuurlijk een varkensharen borstel gebruiken en die zijn misschien gewoon uit te wassen zijn maar ‘k heb een goedkopere borstel voorzien van plastic pennetjes met daarop zo’n kleurig dopje. En dan ligt er na verloop van tijd tussen de pennetjes een stoffige haren waas die niet meer weg te halen is. Al doe ‘k nog zo m’n best dagelijks de losse haren uit de borstel te borstelen, ‘k krijg ze niet goed schoon.

Maar om nou bij iedere kappersbeurt ook een nieuwe borstel aan te schaffen? Dat gaat me toch te ver.

Bes-achtig spellen

Menschen, hierbij wil ondertekende u gaarne waarschouwen voor d’ ongemakken van ’t voortschrijden der jaaren.
Tot op heeden is’t ondergeteekende nog immer gelukt al balanceerend op den eene of den anderen voet den sokken of kousen aan de voeten te krijgen of weer af te stroopen. Echter, dat zal van deezen dag af niet zo gemakkelijk meer weezen, daar ’t gisteren, door ’t zelfde, op eene vreeschelijke manier in mijne rug is geschooten.
Aiaiai, ‘k voelde mij vanaf datzelfde oogenblik één stokoud besje die zichzelve niet zoo goed meer op kon richten en derhalve hulp behoefde van echtgenoot.

Zoo zeer oud geworden dat ‘k in eene keer den spelling, door mijne grootouderen gebruikt, mij eigen heb weeten te maaken.

‘k Spreek den hoop uit dat diezelfde spelling ook met éénzelfden snelheid weer in den vergetelheid geraakt.

Thee plassen

Niet omdat ik denk dat 6 tot 10 kop(jes) koffie per dag te veel zou zijn maar ‘k ben ineens aan de thee! Tenminste tijdens kantoor-uren en daarmee drink ik 4 tot 6 koppen koffie per dag minder.

Voor u denkt dat ’t koffie-apparaat op ’t werk kapot zou zijn, dat is ie niet maar ik merkte dat ‘k misschien te weinig vocht binnenkreeg zo over een dag gerekend, ’n vage hoofdpijn is een goede graadmeter. Het is blijkbaar makkelijker meer en grotere hoeveelheden thee te slempen dan koffie.

Voordelen: geen hoofdpijntjes meer en een ongelofelijk goede doorstroming, zozeer dat ‘k van de week al gevraagd werd of ik misschien blaasontsteking zou hebben, zo vaak als ik op het toilet zat 🙂

Nou had ‘k geen blaasontsteking, gelukkig niet zeg maar ook bij een beginnende blaasontsteking is ’t altijd een goed idee om veel te drinken.

Ik geloof dat mijn nieuwe drinkgewoonte voor meerdere kwaaltjes een prima therapie is.

Dag van de migraine

Het is de dag van de migraine en net als de ziekte van de man en van dochter (bijna net als man en toch weer heel anders heeft zij fibromyalgie en nog een aantal chronische kwalen) zijn al dergelijke kwalen aan degenen die er niet aan lijden heel moeilijk uit te leggen.

Hanna Bervoets beschrijft het volgens dochter heel goed in haar boek Welkom in het rijk der zieken. Hanna omschrijft het leven met een chronische ziekte als het slepen van een los en vooral weerbarstig lichaam en dochter vond het boek een ‘feest van (h)erkenning’. Want dat gesleep met zo’n zware zak als het lijf kan zijn, is geen sinecure.

Ik heb het boek gelezen en ik heb er van geleerd dat ‘gezonde’ mensen vooral verkeerd aankijken tegen chronisch zieke mensen. Wij, en ik schaar mijzelf nu ook even onder de chronisch gezonden, hebben geen idee hoe het is om dag in dag uit te moeten leven met een lichaam dat niet kan doen wat jij graag wilt. En als er nu maar een duidelijke diagnose is gesteld dan kunnen wij, de gezonden er misschien nog iets mee, maar al die vage klachten van chronisch zieken die niet goed te duiden zijn, daar schijnen we moeite mee te hebben.

Ik wil mezelf niet vrij pleiten van onwetendheid, ik heb weliswaar geen idee hoe om te gaan met een lijf dat niet wil doen wat ik wil maar dat laat onverlet dat ik wel eens gefrustreerd raak als mensen, zoals man en dochter, telkens hun eigen grenzen overschrijden en dan vervolgens hun frustraties op mij, of anderen botvieren.

Gelukkig kan ik dat meestal goed relativeren maar soms, zoals van de week, vliegt het me aan. Daarom dank voor de reacties, ze zetten me weer eens met beide beentjes op de grond.

Dombo

Het is ook wel een lantaarnpaal, begint ook met een l en eindigt met een l aan u de keuze, die man van mij. Hij heeft al jarenlang spierpijnen waarvan doktoren zeggen dat de spieren ‘geconditioneerd zijn op spanning’ m.a.w zodra een spier denkt dat er arbeid verricht moet worden, slaat die spier, of meerdere tot alle spieren, op slot met flinke pijnen en verkrampingen tot gevolg.

Maar toch: Bijna dagelijks trapt de man in de valkuil die z’n lichaam is. Ten tijde van het pijnmanagement-traject in het revalidatieoord moest ie eens 50 push ups doen. Veel! denkt u, nou dat dacht de man ook maar desondanks deed ie de push ups omdat ie vond dat hij geacht werd dat te doen.

Als hij vandaag tegen zichzelf zegt dat ie eerst 25 kilometer moet fietsen om daarna ook nog even alle ramen thuis te wassen, dan gaat ie minstens 30 kilometer fietsen en niet alleen de ramen wassen maar ook nog het terras vegen en zo(on)nodig zelfs de hele keet dweilen.

Dat is natuurlijk nergens goed voor, zo vervuild is de woning niet maar de man dwingt zichzelf dagelijks over zijn limits en ik kan dat soms niet uitstaan. Er is namelijk weinig grap aan thuis te komen met plannetjes om ’s avonds nog iets leuks te doen terwijl dat absoluut niet gaat want meneer heeft zichzelf weer eens vergeten.

Hoe leert men in godesnaam iemand om naar zijn lijf te luisteren?

Stilstaand bewegen

Sinds ik yogalessen ben gaan volgen, doe ‘k oefeningen gewoon tussen de afwas en het stofzuigen door. En dat kan ook heel gemakkelijk.

Veel van de poses die tijdens de lessen ingebouwd zijn, zijn bijvoorbeeld balansoefeningen. Dus u ziet gerust mij staande op één been de vaat wassen maar ook een dweil uitwringen al zittend op mijn hurken, de voeten plat op de grond, de laatste is niet persé een yogapose maar probeert u het zelf eens en u zult ontdekken dat het wel degelijk effect heeft op de spieren. Rek en strekoefeningen doe ‘k veelal tijdens het wassen van de ramen en zelfs bij ’t stofzuigen weet ik oefeningen te verzinnen.

Op kantoor zit ik achter het bureau op een zgn. swopper, daarmee het actief zitten bevorderen.

Zo probeer ik, de zelfde ik die van kind af al een gruwelijke hekel had aan gym toch in beweging te blijven😎