Vrije dag

Goede vrijdag staat in Groningen synoniem voor bloemetjesmarkt en da’s al jaren!
Daar ga ‘k liever niet naar toe want het mag dan wel bloemetjesmarkt heten, je ziet er minstens zoveel mensen dan bloemen en ik ben niet zo van dergelijke drukte.

Bovendien, en da’s echt een puntje, ik zou op de fiets of lopend de stad in moeten en wat zou je dan nog mee kunnen nemen aan tuinplanten en aanverwante zaken, ze verkopen op de bloemetjesmarkt niet alleen planten maar ook heuse bomen, potterij, ander tuinspul en zelfs kamerplanten ‘dat zijn tenslotte ook ‘bloemen’ 😉

13839

Omdat ik toch vrij heb op goede vrijdag en ik wel van de bloemetjes ben, gingen we naar  een klein tuincentrum in de buurt ( met de auto, kan je tenminste ook nog inladen)

Bloemetjesmarkt krijgt daarmee voor mij toch net een iets andere lading 😉

t Valt mee

Vorige week maakte ik de balans op van ’t eerste financiële kwartaal en eerlijk is eerlijk dat viel me enorm mee.

Ik ben zunig geworden, zeker toen ‘k het vergeleek met vorig jaar.
Nou kocht ik vorig jaar een elektrische fiets, betaalden we het eerste deel van de tuinrenovatie en betaalde ik de tickets (vliegtickets en concertkaartjes) voor ons tripje naar Londen. Ow ja en een paar tuinstoelen. Voor de tuin hadden we gespaard, de trip naar Engeland was van het vakantiegeld, dat ik nog niet binnen had en dus moest voorschieten uit een ander potje maar al te lang wachten met het kopen van concerttickets heeft ons al eens een concert gekost vanwege stijf uitverkocht.

Dit hele jaar heb ‘k nog geen vreemde uitspattingen gehad en ik denk dat dat ook wel een beetje zo blijft. Het enige concert waar we wel naar toe wilden gaan, werd afgelast vanwege ziekte.

Zelluf doen

Al jaren doe ik zelf de belastingaangifte nadat ‘k ten tijde van of kort na de aankoop van onze huidige woning eens via de vakbond de aangifte wilde laten verzorgen.
Het was nog in de tijd van de papieren aangiftes en toen ik met de door een vrijwilliger  ingevulde aangifte thuis kwam, besloot ik alles nog eens door te rekenen en na te pluizen.

Ik ben nog steeds blij dat ik dat deed!
Er zaten zoveel fouten in die aangifte dat de belastingdienst zomaar de FIOD op m’n dak had kunnen sturen vanwege valsheid in geschrifte, verkeerd geïnterpreteerde aftrekposten en foute optelsommen. Wat…. ik zou jarenlang extra gecontroleerd zijn door de dienst.

Ik heb het de vrijwilliger niet kwalijk genomen, ik was waarschijnlijk zijn allerlaarste klant ofzo, maar zelf de wijzigingen aangebracht en de aangifte ingestuurd.
Binnen no time was de belastingdienst akkoord en kreeg ik de voorlopige beschikking en teveel betaalde belasting terug.

boontjes
De moraal: zelfs als je denkt dat je de aangifte beter door iemand kan laten verzorgen, lees goed na voor jij je handtekening zet, het kan zomaar heel veel schelen. In ons geval ging het zo’n 20 jaar geleden om een kleine 3000 guldens en da’s serieus geld!

 

 

Geluk zit in kleine dingen

Geluksmomentjes: dat zijn van die momenten dat je zomaar ineens even heel gelukkig bent!
Van de week had ik in ieder geval één zo’n momentje: dat er een buizerd vlak voor de auto vloog, in de stad hè, OK wel aan de rand maar evengoed, en dat die vogel ongeschonden, dat wil zeggen niet geraakt door mijn auto, landde op een verkeersbord.

roofvogels-tuin-11

En dan kunnen we dit weekend ook nog weer eens meedoen aan de tuinvogeltelling, had je mij dat 40 jaar geleden gezegd dat ‘k daarvoor zou gaan zitten, had ‘k je vierkant uitgelachen maar mensen, en ik ben geen uitzondering, veranderen 😉

135 kilo

Nee da’s niet mijn gewicht, gelukkig niet maar wel het aantal kilo wat we persoon per jaar aan goed voedsel weggooien. ’t Staat me nog zo bij dat we per persoon in NL wel 50 kilo voedsel per jaar weggooien, blijkt het ineens 135 kilo per persoon te zijn. Dat is al bekend sinds augustus vorig jaar, dat heb ik dan weer gemist.

Ik vond die 50 kilo al heel veel, blijkt het gewoon bijna 3 keer zo veel te zijn.

Ik heb het wel eens bijna een jaar lang bijgehouden op dit eigenste blog en toen kwam ‘k nog niet aan 100 kilo (met 3 personen, dat was) en dat vond ‘k al heel veel, die 135 kilo waar men heden ten dage mee rekent gaat echt mijn bevattingsvermogen te boven.
Dat zou betekenen dat ‘k per week ruim 5 kilo ( voor 2 personen hè) aan voedsel weggooi, no way!

Allereerst zou ‘k al die kilo’s aan boodschappen in een winkelkar moeten gooien, bij de kassa  op de band leggen, nogmaals die kilo’s in de kar flikkeren en thuiskomend al dat voedsel opruimen om vervolgens dagelijks de gft-bak bij te vullen. Wat een verspilde energie nog even afgezien van de verspilling van goed geld.

1517-infovisual-voedselverspilling-april2014-rgb-600px.png

Ik baal al als er in zo’n kistje mandarijnen van 2,2 kilo wel drie stuks beschimmeld zijn. Om deze verspilling tegen te gaan geeft Milieucentraal op hun website tips ( en zij gaan nog wel uit van de 50 kilo goed voedsel wat er jaarlijks per consument wordt weggegooid) en ook bij het Voedingscentrum ( niet echt mijn favoriet maar da’s voer voor een ander blogje) kan je terecht om voedselverspilling tegen te gaan

 

Opruimrondje

Buitenshuis is er nog niet te veel te doen maar dat ‘wil niet zeggen da’k niks deed.

‘k Heb de medicijnbak ‘ns aan een grondige inspectie onderworpen. Kijk, medicijnen een paar maanden bewaren daar ’s niks mis mee, maar als gifpillen soms bijna 10 jaar over datum zijn dan heb ‘k toch m’n twijfels. Niet zozeer over de werkzaamheid want volgens mij is ’t eens giftig, altijd giftig maar dan twijfel ik wel aan het nut van een dergelijk verouderde huisapotheek.

Hooikoortstabletten van wel 8 jaat oud, maagzuurremmers die ‘k ooit voorgeschreven kreeg na ’t overlijden van mijn moeder, dat was in 2002 en zo meer van dergelijke verouderde medicijnen. Manman je zou er zomaar ziek van kunnen worden en waar waren medicijnen ook nog maar voor bedoeld?

pillen
‘k Schrok er van, zoveel gif er in die bak zat en ‘k ben wel blij dat ‘k al die ellende bij de apotheek af kan leveren.

’n Tastbare herinnering

Over erfenissen valt veel te zeggen, dat blijkt wel uit de reacties 😉

Toen ik met mijn zusje de boedel van pa moest uitzoeken, was er veel wat niet eens meer goed genoeg was voor de kringloop. Pa deed in de 12 jaren dat ie als weduwnaar alleen leefde vrijwel niets aan verzorging van huis en haard, ook niet aan zichzelf, en daar knapt het huisraad niet van op, kan ‘k wel zeggen.
Voor ons was het geen moeilijke keus om bijna ’t hele spul in een afvalcontainer te schuiven, dat was hoogstwaarschijnlijk anders geweest als er door pa meer aandacht aan besteed was.

Het enige wat ik wel meenam waren de zilveren dubbeltjes. Ik meen dat vanaf 1967 het nederlandse muntgeld niet meer van zilver maar van nikkel werd gemaakt maar het duurde tot ver in de 70er jaren dat al het zilvergeld uit de roulatie was. Mijn moeder deed daar stevig aan mee door alle zilveren dubbeltjes die ze tegenkwam consequent op te potten en na pa z’n dood kwamen we de gespaarde dubbeltjes weer tegen.
’t Is vast van weinig waarde maar als ‘k naar die dubbeltjes kijk, zie ‘k zo mijn moeder weer haar portemonnee uitkammend, want ze wist zeker dat ze bij de kruidenier een zilveren duppie had gekregen.

index

En hoewel de rest van de inboedel waarschijnlijk geen 100 euro meer waard was, is precies zo’n herinnering onbetaalbaar (en nog tastbaar ook).