Gemiste kans

Zo’n hekel als ik heb aan al die vragenlijsten om mijn klantervaring te verbeteren van diverse webwinkels, zo graag doe ‘k mee aan enquêtes van gemeente of provincie.

Van de week ook weer en deze enquête ging over “langer thuis wonen”, in het kader van de terugtrekkende overheid is het van belang dat je zo lang mogelijk zelfredzaam bent of zo veel mogelijk leunt op mantelzorgers, buren, kinderen en vrienden.

Dat bleek uit de manier zoals de vragen gesteld werden:
Bijv.: Heeft u kinderen? Verrichten uw kinderen huishoudelijke werkjes voor u en hoe vaak per week heeft u contact met het kind die het meeste voor u doet? Wat is de reisafstand tussen u en dat kind?
Zelfs de vraag of ik van plan was bij één van de kinderen in te gaan wonen, kwam aan de orde, en eigenlijk vind ik dat nogal een impertinente vraag.

online-geld-verdienen

Want wat als je kinderen overver wonen, of je hebt niet eens geen kinderen?

In deze enquête van het sociaal planbureau Groningen werd nergens gesproken over andere manieren om mantelzorg te organiseren, een gemiste kans, denk ik!

Dat was eens….

Zo rond 1 april was ’t in mijn kindertijd niet alleen de kachel die opgeruimd werd, vanaf die datum was ’t ook tijd voor de zomerkleding.
Niet alleen bij ons thuis, dat gold voor al de klasgenootjes, vanaf 1 april ging de maillot uit en de kniekousen aan. Tja ik ging naar een errug gristelijke school, een lange broek was een gruwel in de ogen van het schoolhoofd. Een aantal jaren later gingen mijn zusje en ik naar een andere basisschool omdat bleek dat die viezerik niet met zijn tengels van de meisjes af kon blijven.

Even over die kniekousen, ik kan me nog herinneren dat het ongeveer halverwege mei eens zo verschrikkelijk koud was dat m’n moeder niet de beroerdste wilde zijn, (die blauwe knietjes van de kinderen dat vond zij toch al te erg) en we weer de maillots aan mochten, de zondagse maillots wel te verstaan. De daagse maillots die wij hadden (wel 2 stuks pp) waren al in de voddenmand verdwenen. Na een hele winter gedragen te zijn, en de gaten gestopt, waren zulke kledingstukken zo gaar dat er geen redden meer aan was.

aap noot mies.jpg

Maar die verplichte kledingwissel op 1 april had ook nadelen, ik kan me ook nog het soebatten om de blote benen herinneren omdat het veeeeeeeel te warm was voor de maillots en àlle meisjes in de klas al zomerspullen aan mochten en wij waren natuurlijk echt-echt-echtwaar de enige kinderen die nog winterkleding aan hadden.
Jawel en gij geleufde da!

Mijn moeder ook niet maar wel deed ze alvast de kachel binnenshuis uit, want de antraciet was duur genoeg om daarop te willen besparen. Zie, ik heb het niet van een vreemde, die knieperigheid 😉

 

 

Wat aangifte en takkeweer met elkaar van doen hebben

Beloofd is beloofd, ik zou ijs en weder dienende zondagmiddag de belastingaangifte invullen, afgelopen zondagmiddag was dat. IJs en weder hielpen mee om ook niet gauw iets anders te verzinnen. Ik kon heel gerust die aangifte controleren, het was immers takkeweer.

Vrijwel alles was al vooringevuld behalve de op 1 januari 2016 nog onverdeelde boedel uit de erfenis. Daar had ik nog wel een vraagje over want is er met zo’n onverdeelde boedel geen sprake van een eigen belastingentiteit als in ‘de erven van’ en als je vragen hebt dan is een zondagmiddag niet het geëigende moment om die vragen te stellen.

Van de week belde ik dus maar eens met de belastingtelefoon en da’s eigenlijk heel vervelend en tricky want je mag officieel geen rechten ontlenen aan de antwoorden die door medewerkers van de belastingtelefoon worden gegeven. Alleen een inspecteur van belasting is bevoegd om jou antwoorden te geven waar je rechtens iets mee kan.

Mijn vraag kon ook niet direct door de medewerker beantwoord worden, daar moest een hogere in rang zijn plasje over doen.

klantenservice

Volgens deze hogergeplaatste telefoonmedewerker bestond er niet zoiets voor de belastingdienst als ‘de erven van’ en kon ik de helft van de onverdeelde boedel aangeven als mijn zus, als in de andere erfgenaam, ook maar de helft zou aangeven. Dus zo werd een onverdeelde boedel alsnog verdeeld 😉 We hoefde niet allebei de hele onverdeelde boedel aan te geven. Nou gelukkig maar! En ik zou eigenlijk tegen marktwaarde aan moeten geven, oh maar tegen WOZ waarde mocht ook. Nou daar heb je iets aan.

Ik heb maar even afgestemd met mijn zusje, dat ik tegen WOZ-waarde ging aangeven en dat zij dat ook maar beter kon gaan doen.

Tja, leuker kunnen ze het niet maken,

Zelf verzekeren is best lastig

Vorige week kwam Knieperzoon er achter dat ie toch wel erg karig verzekerd was, wat zorgverzekering betreft.

Dankzij een aan gort getrapte knie, ik blogde daar al vaker over, en een kapotte rug, iets met overbelasting tijdens een stageperiode is het voor hem wel van belang dat hij verzekerd is van een ruime vergoeding voor fysiotherapie. Z’n loon is nog niet zo riant dat ie daarmee ongelimiteerd fysio kan betalen.

Toen ie nog ‘thuis’ woonde kon hij mee op onze polis en wij zijn best ruim aanvullend verzekerd ook al omdat we veel en soms graag gebruik maken van fysio. Toen zoon op zichzelf ging wonen, kon ie nog tot het einde van het jaar, noem het maar meeliften op onze polis maar werd deze gesplitst en zoon zou in november z’n eigen keuzes moeten gaan maken.
Dat laatste deed zoon dus niet en zo bleek Knieperzoon alleen maar heel erg basis verzekerd te zijn.
index
Inmiddels heeft zoon z’n pakket al voor 2018 aangepast en nu denk ik zomaar dat ie veeeeeeel te vroeg is 😉

 

’n Familiedingetje

“Maar zo’n koker, is dat niet hartstikke duur in gebruik?” ’t Was de eerste vraag die Knieperopa stelde toen ik daar vertelde dat, terwijl ik bij hen op visite was, het huishouden en met name het koken gewoon doorgang vond, dankzij de aanschaf van m’n slowcooker. Dat consuminderen is een familiedingetje, denk ik en ik ben d’r in getrouwd 😉

Maar goed, nou weet ik niet precies hoeveel gas er precies gebruikt wordt als ‘k suddervlees langzaam op een gasvlammetje tot draadjesvlees laat stoven en voor het malse wel 4 uur lang. Ik weet wèl dat een slowcooker zo’n 200 watt per uur neemt en een gerecht dat je 5 uur lang in de slowcooker hebt laten pruttelen dus netaan 25 cent doet.

1440378

Toen ik dat hardop doorrekende zag ‘k de oogjes van oma gaan glimmen, ik denk zomaar dat ‘k voor oma d’r 75ste verjaardag een goed cadeau-idee heb. Ik kan er zelfs nog voor sparen, oma is nog lang niet jarig 😉

 

 

Mathilde blogde er over hoe jammer zij het vond dat een erfenis vaak de grootste verspilling blijkt.
Mensen die de kast van oma niet hoeven en de zuinig bij elkaar verzamelde meubeltjes van ouders niet ‘overnemen’. Het gebarsten servies van tante Marietje wordt kapot gekegeld en ’t ‘gouden’ zakhorloge van neef Piet belandt bij de goudsmid, waar vervolgens blijkt dat ’t naast het echte goud heeft gelegen en wil je het voor jezelf gebruiken dan moet er voor een klein vermogen aan geschroefd worden.

015

Mathilde heeft een goed punt wanneer ze stelt dat het zo jammer is dat wij trots zijn dat we maar één zakje afval per jaar produceren en als boodschappenlijstje een driemaal omgedraaide envelop gebruiken terwijl de ouwe shirts onze kasten uitpuilen tot ze eindelijk als poetslap gebruikt kunnen worden en zodra het erop aan komt dat we het ouderlijk huis ( of dat van een tante of oudoom ) leeg moeten halen, we een container laten aanrukken om de spullen waar tussen we ‘groot’ zijn geworden en waar de erflater heel zorgvuldig mee om ging rücksichtloss weg te donderen.

In veel gevallen is die container een uitkomst want sommige erflaters bleken echte hoarders en onze moderne eengezinswoning is te klein voor alle spullen van opa, nicht Mie en dan ook nog eens van onze eigen ouders. Daar komt nog bij dat de gemiddelde gezinsgrootte de laatste tientallen jaren drastisch is gekrompen dus raak je zomaar opgezadeld met niet alleen de spullen van ouders en grootouders maar ook nog eens het hele huisraad van ongetrouwde ooms, tantes en misschien nog wel meer verre verwanten, waar dat ooit verdeeld had geweest over misschien wel 20 verschillende neven en nichten.

Gelukkig bestaan er kringloopwinkels die soms zelfs een woning veegschoon achterlaten,  zo worden veel erfenissen toch weer goed besteed.

 

 

Net te lui

Hoe het kan weet ik zo net niet maar als ‘k vakantie heb denkt de manlief mij een plezier te doen door dagelijks voor te stellen even naar de stad of anderszins op stap te gaan.

stappen
En dat terwijl ik me prima binnenshuis kan vermaken, geef me een boek of een spelletje wordfeud (familyfarm mag ook) en mij zal je niet horen.

Op pad als in beweging komen, dus een flinke wandeling of een stuk fietsen vind ik prima maar om nou telkens een rondje bouwmarkten, tuincentra of meubelboulevard te moeten doen, daar raak ‘k echt moe van. Natuurlijk kan ‘k wel van alles verzinnen om te kopen maar iemand die voor een verjaardag al moeite moet doen om een verlanglijstje te maken die moet je niet aan de haren allerlei winkels in slepen.

Ik ben er tijdens vakanties net even te lui voor, denk ‘k om steeds maar weer van alles te moeten!