Belemmerende opvoeding

Onlangs gaf ‘k al eens aan dat een update van mijn psychische software wenselijk zou zijn maar hoe krijg je zoiets nou gedaan?

Ik merk namelijk dat ik tegen grenzen aanloop. Niet dat het doen of leren van nieuwe dingen veel moeite kost. Dat gaat nog prima, het is meer dat ik merk dat er dingen zijn of gebeuren die ‘k niet meer zondermeer accepteer.

’t Is niet dat ik een slechte jeugd had, integendeel, maar de ouders waren nogal van ’t geloof dat een meisje beter af was zonder al te grote mond en een beetje assertiviteit werd al gauw gezien als een te grote bek hebbend. Het was vroegâh bij ons thuis ook niet bespreekbaar, kinderen hoorden niet te extravert te zijn en meisjes zeker niet. Het geval dat mijn zusje eens van de buurvrouw te horen kreeg dat “ze nog niet jarig was” en haar antwoord daarop dat ze heel gelukkig net jarig was geweest werd zelfs bestempeld als een grote mond tegen de buuf.

Inmiddels kan ik m’n zegje wel doen maar als er iets al te dichtbij komt klap ik dicht.
Meestal raak ik soort van onderkoeld en lijkt het alsof ik het me niet aantrek maar u moest eens weten hoe het dan stormt van binnen. Uit diverse gesprekken met m’n zusje blijkt nog steeds ons beider onvermogen om echt laaiend uit te vallen.

Bijzonder toch dat een mensch door de opvoeding alleen al, in het latere leven zulke beletsels ervaart.
Gelukkig kan ik veel van me af schrijven, of in dit geval bloggen.

 

 

 

,