Bij de naam noemen

Ik snap de ouders niet die hun kinderen een naam geven, die op zich al een verkleinwoord inhoudt, jantje of sjonnie bijvoorbeeld. Het kind wordt ooit eens groter en het komt wat lullig over om een boom van een kerel, 2.05m bijv., pietje te noemen. Of ben ik hierin de enige pietlut.

Woedend kon ik worden op schone mama als zij zoon aansprak met z’n naam en daar dan ‘je’ achter plakte of zou over hem sprak. Dat zij dat vervolgens nog steeds deed als we er niet bij waren, daar kwam ik later eens achter toen een neefje (inmiddels ook geen klein menneke meer maar een volwassen kerel) eens opbelde en vroeg, naar henkje*, zoonlief dus. Het joch is godbetere 8 jaar jonger dan zoon. Dat heeft ie geweten, hij noemt zoon nu bij de naam zoals bij de burgerlijke stand bekend.

Zelf heb ik er ook een gruwelijke hekel aan dat men mij lisetje noemt in plaats van lisette*. Gisteravond gebeurde het mij weer eens dat iemand dacht m’n naam ijdel te mogen gebruiken met ‘tje’ erachter. Ik sprong nog net niet uit m’n vel. Maar ‘k denk zomaar dat dat mannetje het nooit meer doet, ‘k heb hem met bilkken (jammer genoeg geen conservenblikken bij de hand) en woorden duidelijk gemaakt dat ik daar niet van gediend ben.

* disclaimer: namen zijn gefingeerd.