Tastbaar

Zonder zolder of kelder is de 95m2 woonruimte die wij in huis hebben, niet echt als tiny house te betitelen maar ons huis is klein genoeg om zoveel mogelijk te ontrommelen. Of beter is ’t te spreken van zo weinig mogelijk spullen te hebben.

In de loop der jaren is al het nodige weggedaan maar soms komt een mensch er zomaar ineens achter dat er om welke reden ook bepaalde spullen toch nog ergens bewaard zijn gebleven. Ik had dat vandaag tijdens het lezen van het blog van Kleiner leven toen ze vertelde over prijzen van concerten.

Van alle concerten die we in de loop der jaren bezochten, heb ik tenminste nog één entreekaartje en die gooi ik ook zomaar niet weg. Sterker nog, ik baal zelfs dat er enkele kaartjes missen. Kaartjes van het concert ooit van Jan Rot en Fay Lovski zijn verdwenen net als een entreebewijs van een cabaretvoorstelling van Martine Bijl en ik baal nog steeds dat de concertkaartjes van de the Jets en het kaartje van Restless kwijt zijn.

De kaartjes van Jerry Lee Lewis, Simon and Garfunkel, Paul McCartney, Madness, Harrie Jekkers en zovele anderen koester ik.

Gelukkig is muziek van al deze mensen op youtube ruimschoots te vinden maar de tastbare herinnering van het bijwonen van al die concerten is voor mij, die makkelijk vanalles wegflikkert, toch wel speciaal.

One thought on “Tastbaar

  1. Willem schreef:

    Verzamelen van dingen waaraan je, al of niet terecht, waarde aan hecht of dierbare herinneringen aan hebt schijnt in de genen te zitten van de mens. Als aanvulling daarop kun je ook zeggen dat wat je verzamelt geen grenzen kent en ook geen rationaliteit.
    Ikzelf bijvoorbeeld, -al meer dan 10 jaar gepensioneerd-, heb nog steeds 10-tallen jaargangen van een vakblad liggen. Toen ik nog werkte was dat, -of is het ‘waren dat-, een regelmatig geraadpleegde bron, maar nu doe ik er niets meer mee. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om al die jaargangen maar weg te doen. Puur uit sentimentele redenen.
    Zo had ik tot voor enige jaren terug ook nog een fors aantal jaargangen van bloemen- en plantenbladen die ik hobbymatig geregeld inkeek. Die zijn uiteindelijk wel bij het oud papier beland, omdat ik de daarin aanwezige kennis die nodig was voor de hobby, onderhand ook wel in mijn hoofd had en anders heel goed op internet terug te vinden is.
    Om dus een gigantische dooddoener te gebruiken “wen er maar aan en accepteer het”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.