Niks voor mij

 

Onlangs reden we langs de begraafplaats waar m’n ouders begraven liggen en Knieperman stelde voor om ’t kerkhof op te lopen om het graf te bezoeken maar dat wimpelde ik af. Ik vind begraafplaatsen een dooie boel en da’s niet eens respectloos bedoeld.

Toen ik 6 jaar was overleed m’n opa waar ‘k dagelijks mee optrok, als opa naar de bank moest, ging ik mee naar de ‘centenmaker’ (zoals ‘k destijds de bank noemde), als opa naar het land ging was ik erbij, dronk hij koffie dan kreeg ik een plens melk met een drup koffie, kreeg opa een borrel dan mocht ik de suiker uitlepelen, kortom waar opa was, was ik niet ver uit de buurt. Dat kon ook makkelijk want we woonden op een durp, verkeer was er nauwelijks en opa woonde tegenover de boerderij van mijn ouders op nog geen 30 meter afstand.
Ik zei al, toen ik zes was overleed de man en daar heb ‘k jaren ‘last’ van gehad. Omdat m’n ouders het geloof nogal aanhingen, vertelde mijn moeder dat opa was gaan hemelen, de begrafenis zelf was voor mij een no go area want hoe moest mams uitleggen dat opa onder de grond werd begraven terwijl ze me immers pas had verteld dat ie naar de hemel ging. Moeilijk, moeilijk, lastig lastig, zeker voor een vrouw als mijn moeder die haar geloof erg moeilijk kon beargumenteren.

Als tiener ging ‘k bijna wekelijks naar opa’s graf, best morbide als je erover nadenkt, en ik kwam daar iedere keer beroerder vandaan dan ‘k al was. Tot ik op een bepaalde dag ter plekke afscheid heb genomen, ik vertelde opa dat ik nooit weer bij hem langs zou komen en dat ik, mocht ik ooit dood gaan, gecremeerd wilde worden. Enigszins theatraal zoals tieners kunnen zijn, besloot ik ter plekke ook nooit meer andere graven te willen bezoeken want je vindt er niets.

Dat laatste heb ik niet helemaal vol kunnen houden, zo af en toe moet je toch wel eens naar een graf van een dierbare, al was ’t alleen maar om te kijken of de steen er een beetje netjes op geplaatst is of omdat je iemand anders begeleid. Nog sterker; we wandelen best vaak over de begraafplaats hier in de wijk omdat het een prachtig aangelegd parkachtige begraafplaats is waar reeën soms vlak voor je neus oversteken en waar je eekhoorntjes kan tegenkomen. Maar op bezoek bij een ‘steen’: Nee, da’s niet voor mij.

Er zullen veel mensen zijn die er troost uit putten als ze bij het graf van een overleden dierbare staan maar persoonlijk kan ik er niets mee.

Voor de mensen die nu denken dat verhaal ken ik al, dat klopt, ik heb het eerder in andere bewoordingen op mijn oude blog geplaatst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.