Lastig

Ik heb het empathisch vermogen van een straatklinker, ik kan heel slecht tegen gezeur en ik benoem al heel gauw iets als gezever, ja dat dus: nul komma nul empathie en al helemaal niet als mijn inlevingsvermogen op de proef wordt gesteld.

Kinderen die builen vallen mogen heus huilen maar niet urenlang daar heb ‘k een broertje dood aan. Als de Knieperjeugd in het verleden soms brullend thuiskwam, was ’t eerste wat ‘k zei: Nou, hou op te janken, zo kan ik niet verstaan wat je zegt en dus weet ‘k niet wat er scheelt.
Af en toe stonden ze dan al hikhuilend hun best te doen om niet huilend te vertellen dat ze een gat in de nieuwe broek waren gevallen of dat alweer een jas kwijt was ( en vooral zoon overkwam dat regelmatig )

Achteraf gezien zielig voor zulke ukkies, een moeder te hebben die wel een kus deed op de zere plek, wel de snottebel wegveegde, wel een pleister plakte maar ze niet de kans gaf door te blijven jammeren.
Deden ze dat wel dan volgde steevast de vraag: “Moet ik je een reden geven om te huilen?”

Het was moeilijk opgroeien, ten Knieperhuis!

4 thoughts on “Lastig

  1. Willem schreef:

    En, hebben je kinderen er een jeugdtrauma van hier tot de grote vakantie aan overgehouden? Zo ja, dan mag je je enige verwijten maken en zo nee, dan hoef jij jezelf geen verwijten te maken.
    Zoals je in je vorige bijdrage al vermeldde; alles is relatief. Einstein zei het al, maar een kapitalist zal zeggen dat geld alles is. Dus zelfs zo’n uitspraak is relatief. Einstein heeft dus gelijk gehad.

  2. Rob Alberts schreef:

    Leuk.

    Ik volg dus het blog van een straatklinker.
    Zo leer ik jou steeds beter kennen ….

    Vrolijke groet,

  3. Janne1950 schreef:

    Je kon mijn moeder zijn (hoewel ik ouder ben dan jij), die zei altijd precies hetzelfde. Ik heb er geen trauma aan over gehouden maar mijn kinderen mochten rustig wat langer jammeren als ze daar behoefte aan hadden!

  4. Nans schreef:

    Huilen mag, maar niet oeverloos. Zoon heeft er nogal een handje van om een ‘grande drama’ te maken tijdens het eten wegens wisselende tanden / aften / whatever. Dat soort dingen zijn vervelend en daar mag iets over gezegd worden, maar een (luidruchtig en langgerekt ) drama om iets wat de hele wereldbevolking wel eens heeft mag op de eigen kamer.

    Klinkt hard, maar na een maand van 3 x daags een drama was ik er zo klaar mee dat het gewoon niet meer aan tafel mag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.