Stoffig nieuws

Het is maar een stoffig zooitje hier thuis, niet stoffig in de zin dat ‘k me al bijna oud en tot stof vergaan voel, nee zo nog niet.
Dat kan ook nog niet want het bejaardentehuis dat op zo’n 200 meter afstand staat wordt gesloopt ( daar kan ‘k alvast niet meer terecht 😉 ) om plaats te maken voor nieuwbouw en dat stoft heel behoorlijk, zeker als ’t flink waait en daarbij ook nog redelijk droog is.

Het tehuis was een flatgebouw van zo’n 13 verdiepingen, geheel van beton dus het duurt eventjes voor de stofwolken weer neerdalen, uh het hele gebouw gesloopt is en al die weken is men met man en betonschaar in de weer om de flat in kleine stukken te ‘knippen’

Berkenflat-293x212

Het stof ligt inmiddels als een dikke laag in onze vensterbanken en mochten we de illusie hebben dat we overdag ramen en deuren geopend willen hebben dan waait het stof naar binnen, dus laten we ze maar dicht, het helpt daarbij dat het toch te koud is om overdag te luchten 😉

In ieder geval: stof genoeg voor een blogpost

 

 

 

Geen appels met peren vergelijken

Ik ben opgegroeid met het credo: An apple a day, keeps the doctor away, in het nederlands voor de goede verstaander of zelfs beter in ’t gronings want mijn ouders spraken niet over de grens.

Zelfs de tandarts vond dat je verstandig snoepte als je een appel zou eten.

Hoe anders is dat nu, diezelfde tandarts leert je tegenwoordig dat zelfs een appel niet meer voor verstandig snoepgoed door kan gaan. ‘Uit onderzoek van het Amerikaanse ministerie van Landbouw is namelijk gebleken dat het suikergehalte van moderne appelsoorten in tien jaar tijd met vijftig procent is toegenomen. Het hoge suikergehalte is slecht voor je gebit. Volgens Britse tandartsen kan er dus net zo goed worden gesnoept.’

An_Apple_A_Day_Keeps_the_Doctor_Away

 

Gelukkig ben ‘k geen appeleter, ik meldde dat al vaker, geef mij maar een peer maar zou daarvoor dan precies hetzelfde gelden?

 

 

 

 

Opnieuw: niets verspillen, zelfs geen kontjes

Vorige week kwam Kniepermeisje vertellen dat ze binnenkort haar eigen preitjes zou laten groeien. Huh!

Dat kwam zo: ’t wicht had een sollicitatiegesprek in Amsterdam en ik bedacht dat ze na dat gesprek er best nog wel eens over wilde gaan kletsen, dus nodigde ik haar uit voor de warme maaltijd, ’s avonds. Het praat toch altijd wel fijn zo tijdens een etentje en er stond een ‘hartige’ preitaart op het menu. Da’s één van ’t wicht haar favorieten. Rode biet is een andere favoriet maar ging deze blogpost niet over.

’t Kniepermeisje vertelde dat het kontje van de prei op een laagje water gezet, een manier was om de prei vaker te kunnen gebruiken. Ze had het zelf nog niet geprobeerd maar het was van horen zeggen.

Ik had natuurlijk net de prei gesneden voor die befaamde preitaart en daarmee wel twee kontjes over.

Zie, zo is dat cirkeltje bijna rond gebreid 😉

En zie, hier het resultaat:

2017-04-21 18.42.51.jpg

Het schijnt ook goed te gaan met bosuitjes 🙂

 

 

Ik hou wel van een beetje ruimte

Er is best veel te doen over the tiny house movement.

Mensen schijnen allemaal graag in heel klein huisjes te wonen zonder allerlei ‘rommel’ die tegenwoordig bij een huishouden schijnt te horen, want dat doet zo aan vakantie denken en op vakantie heb je ook alleen het broodnodige mee (hoewel er natuurlijk ook hele luxe vakantiehuisjes zijn, voorzien van vaatwasser, magnetron en wat er nog meer voor huishoudelijke rommel bij is)

Jawel maar op vakantie hoef je niet te poetsen, die eindschoonmaak wordt voor je gedaan, daar heb je dan trouwens wel dik voor betaald maar hee het is vakantie, je woont vrijwel buiten dus echt heel vuil wordt ’t niet eens, de was neem je naderhand weer mee naar huis en ik maak me sterk dat je in je vakantie niet je eigen friet bakt. Tja wat heb je dan nog nodig in zo’n vakantiehuisje.

Hikari-Box-Tiny-House-Modern-Exterior-From-Hitch-Side.jpg

Zo zijn er meer dingen te verzinnen waar je best een poos zonder kan en misschien zelfs langer dan dat tijdelijk maar ik woon al in een niet te groot huis, met een totale oppervlakte van 90 m2 kan ik wel stellen dat de Knieperwoning eingelijk best wel klein is, we hebben hier eerst jarenlang met z’n vieren gewoond, nu nog met z’n tweeën en ik zou beslist niet nog kleiner willen wonen.

Het lijkt me niks om iedere avond de bank om te moeten bouwen tot een bed, ik ben blij toe dat ‘k niet hoef te slapen in dezelfde ruimte waar m’n eigen wasmachien me uit de slaap zou houden.

Nee, een tiny huisje is leuk voor een vakantie maar aan mij niet besteed, mijn moeder zaliger zei het al: In de roemte is wel te wezen.

 

Overgeschoten restjes

Ik zou precies net de pannen op ’t vuur zetten toen er werd aangebeld.

Buufie met een paar kant en klaar broodjes: zij kreeg vanmiddag van dochter die in de catering werkt een paar overgeschoten belegde broodjes en omdat er bij buuf ook nog overschoot kregen wij het restant 😉

We houden wel van het principe: niets verspillen en goed voedsel, dat gooi je niet weg!

We hebben er lekker van gegeten en onze goulash is doorgeschoven naar morgen.

broodjes